ลุงแทน
เมื่อยามแล้ง แห้งน้ำ ทำข้าวเหลือง
มองชำเลือง เบือนหน้า น้ำตาใหล
ฝุ่นปลิวฟุ้ง ท้องทุ่ง ครุ่นแดดไอ
เหงื่อโทรมไหล ใบหน้า พาหมองคล้ำ
ธรรมชาติ ขาดเกิน บังเอิญหรือ
หรือฝีมือ ของใคร ให้เกิดช้ำ
ตัดต้นไม้ ใบหนา พาระกำ
ความชุ่มฉ่ำ ถูกกระหน่ำ ช้ำเพราะใคร
มาบัดนี้ วารี ปรี่ท่วมทุ่ง
พายุหมุน รุนแรง แสงฟ้าปราด
พร้อมพิรุณ กลุ่มเมฆ เป็นม่านฉาก
สายฝนสาด พาน้ำ กระหน่ำเติม
แม่โพสพ ใบตก ตระหนกตื่น
น้ำฉ่ำชื่น ลืมตา พาสดใส
คงคาเอ่อ ชะเง้อ มากเกินไป
อนาจใจ ให้ช้ำ น้ำมากเกิน
ต้นข้าวเฉา เราเอง เป็นมนุษย์
ยากจะฉุด หยุดน้ำ น้ำตาใหล
มองต้นข้าว คราวนี้ ที่ตายไป
จะมีใคร ให้เรา เข้าพ
หน้าส่วนตัว
1029
1
0
