มือ ไหม้พาย
หยดแรกของหยาดฝน
รินหล่นร่วงจากห้วงฟ้า
คิดถึงเพื่อนเดือนพฤษภา
และน้ำตาของแผ่นดิน.
เสียงกลองที่ร้องรัว
กลบความกลัวจนสูญสิ้น
ร่วมอยู่และร่วมกิน
เราก็กล้าร่วมกันตาย.
ปากคนจะสู้ปืน
จะหยัดยืนย้ำจุดหมาย
วิปโยคจะมลาย
เป็นเสียงธรรมก้องกังวาน.
คลื่นประชาที่ถาโถม
จะจู่โจมพวกยักษ์มาร
ตีแตกให้แหลกลาญ
ผนึกผสานพลังคน.
พลีเลือดก็จะแลก
และพลีร่างก็จะทน
แม้จะตายก็พร้อมชน
เพื่อประชาชนะชัย.
เม็ดฝนสีเลือดนอง
แผ่นดินทองก็ร้องไห้
นั่น...ประชาธิปไตย
นั่น...ร่างใครที่ถูกกลืน.
เธอตายอย่างทนทุกข์
เพื่อจะปลุกให้คนตื่น
ดาวศรัทธา ณ ค่ำคืน
จะพร
หน้าส่วนตัว
1208
2
0
