วานสายลมพรมพลิ้วลิ่วข้ามฟ้า
หอบเสน่หาหลอมคิดถึงซึ้งประจักษ์
มาวางลงตรงที่คนดีพัก
เพื่อฟูมฟักสายใจใยสัมพันธ์
คิดถึงเธอคนดีเป็นที่สุด
มิเคยหยุดฉุดรั้งใจเพราะไหวหวั่น
ด้วยทอรักถักจากใจใช่สำคัญ
รักของฉันคงมั่นดั่งสัญญา
ลมช่วยสื่อถือใจไปให้ถึง
ร้อยคำซึ้งสายใจใยเสน่หา
ไปไล้ลูบจูบใจในนิทรา
และย้ำว่าอย่าไหวหวาดวาดระแวง
ระยะทางห่างไกลใช่อุปสรรค
หากใจรักมิพรั่นหวั่นเสแสร้ง
ก็เกี่ยวก่อสัญญาใจไม่เคลือบแคลง
ใจแต้มแต่งโบทองคล้องเรือนใจ.