18 เมษายน 2545 10:48 น.
กาดาษ
คงจะจริงอย่างที่เธอว่า..
เพราะฉันมักจะคิดถึงแต่คนที่อยู่ไกลตาเสมอๆ
ไม่เคยสนใจคนที่อยู่ข้างกายฉันเช่นเธอ
แล้วฉันก็เผลอทำให้เธอต้องน้อยใจ
ขอโทษจากใจจริงๆ นะ
สัญญาว่าต่อไปจะไม่ทำให้เธอต้องหวั่นไหว
ภาพคนเก่าฉันจะพยายามลบมันออกจากใจ
เหลือไว้เพียงคนใหม่ที่แสนจะจริงใจเช่นเธอ
17 เมษายน 2545 12:14 น.
กาดาษ
อย่านะ..ฉันขอร้อง
เธออย่าเอาสายตาแบบนั้นมามองให้ฉันหวั่นไหวได้ไหม
ฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกันนะว่าทำไม..
ฉันจึงเป็นโรคแพ้สายตาที่แฝงความห่วงใยคู่นั้นของเธอ
เราไม่เคยรู้จักกันด้วยซ้ำ..ก็แค่บังเอิญได้เจอกันทุกวันใช่ไหม
แต่แล้วเธอก็เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในหัวใจ
ฉันไม่อาจจะยับยั้งความรู้สึกนี้ได้
เพราะฉันเป็นโรคแพ้สายตาอ่อนโยนจริงใจของเธอ
17 เมษายน 2545 12:00 น.
กาดาษ
ฉันนั่งมองความเศร้า..
แล้วปล่อยให้ตัวเองร้องไห้เท่าที่อยากร้อง
ฟังเสียงคลื่นลมที่บรรเลงเป็นท่วงทำนอง
เหม่อมองทะเลที่ดูหม่นหมองจับใจ
ทำไมทะเลจึงดูเศร้าและเงียบเหงา
หรือเพราะทะเลสงสารเพื่อนเก่าอย่างฉันใช้ไหม
อีกครั้งแล้วสินะที่ฉันมาร้องไห้..ให้ทะเลปลอบใจ
แต่วันนี้ฉันกลับรู้สึกได้ว่าทะเลก็กำลังร้องไห้อยู่เช่นกัน
17 เมษายน 2545 12:00 น.
กาดาษ
บางวันที่ผ่านไป..
เชื่อไหมหลายครั้งที่อ่อนล้า
สองแก้มเปื้อนไปด้วยน้ำตา
คิดถึงเธอนักหนานะคนไกล
ทำไมไม่ส่งข่าวคราวมาบ้าง
ทำแบบนี้มันเหินห่างเกินไปนะรู้ไหม
ถึงแม้ระยะทางระหว่างเราจะแสนไกล
ฉันก็จะไม่หวั่นไหวถ้าเธอส่งใจให้มา
แต่เธอเล่นเงียบหายไปอย่างนี้
ความคิดถึงของฉันก็เพิ่มทวีจนอ่อนล้า
บางครั้งบางคราวฉันต้องนอนหนาวในน้ำตา
นะคนดีอย่าเฉยชา..ช่วยส่งข่าวมาให้ฉันได้อุ่นใจ
12 เมษายน 2545 12:43 น.
กาดาษ
ยังคงรอคอยเธออยู่ตรงนี้
ที่-ที่เคยมีเธออยู่กับฉัน
ถึงแม้มันจะเป็นเพียงแค่วานวัน
แต่ฉันก็ยังจดจำมันอยู่ในใจ
ไม่เคยลืมเธอได้เลยนะรู้ไหม
ถึงแม้จะมีใครผ่านเข้ามาในใจฉัน
แต่ในส่วนลึกมีเธอคนเดียวที่ฉันจะผูกพัน
และจะเก็บเธอในใจฉัน..ตลอดไป
หน้าส่วนตัว
531
