8 เมษายน 2545 16:33 น.
กาดาษ
ในวันนี้เธอบอกว่าจะจากไป
แล้วถามฉันว่าจะอยู่ได้ไหมถ้าไม่มีเธอ
ฉันได้แต่ยับยั้งน้ำตาที่กำลังจะไหลเอ่อ
และบอกกับเธอว่าไม่เป็นไร
ถ้ายื้อเธอไว้ก็คงไม่มีประโยชน์อะไร
ถึงกายจะอยู่ใกล้แต่ใจเธอก็คงไม่อยู่กับฉัน
มันจบไปแล้วเรื่องของเราที่เคยผูกพัน
เพราะฉันไม่ใช่คนสำคัญของเธออีกต่อไป
ตอนนี้ในใจเธอคงมีแต่เขา
ส่วนฉันคนเก่ามีแต่ความปวดร้าวรู้ไหม
ไปเถอะนะฉันขอร้องให้เธอจงรีบไป
เพราะฉันจะห้ามน้ำตาไม่ไหวแล้วจริงๆ
8 เมษายน 2545 16:19 น.
กาดาษ
อยากบอกเธอให้รู้นะว่า
ถึงแม้วันข้างหน้าเราต้องห่างกันแค่ไหน
แต่ฉันคนนี้จะมีเธออยู่ใกล้-ใกล้ในใจ
และจะคอยส่งความห่วงใยกับกำลังใจไปให้เธอ
อยู่ทางโน้นเธอเป็นอย่างไรบ้างนะ
ว่างๆ ก็เมล์มาเล่าสู่กันฟังบ้างล่ะอย่าห่างหาย
ฉันคนนี้คงรู้สึกเงียบเหงาและเดียวดาย
ถ้าเธอคนดีเงียบหายไม่ส่งข่าวมา
8 เมษายน 2545 16:19 น.
กาดาษ
คิดถึงเธอมากรู้ไหม
อยากจะไปอยู่ใกล้ๆ ให้ใจหายเหงา
อยากจะไปทบทวนเรื่องทุกอย่างระหว่างเรา
อยากจะกุมมือเธอแผ่วเบาอย่างห่วงใย
อยากให้เธอได้สัมผัสไออุ่น
อยากให้เธอรู้สึกเคยคุ้นเหมือนวันเก่า
อยากจุมพิตที่แก้มของเธอเบา-เบา
เพื่อเป็นการบรรเทาความเหงาที่เราห่างไกล
3 เมษายน 2545 12:00 น.
กาดาษ
ครั้งแล้วครั้งเล่า
ที่เราต้องเจ็บช้ำเพราะเขาคนนี้
แต่ทำไมหัวใจมันช่างดื้อรั้นสิ้นดี
เขาทำถึงขนาดนี้ก็ไม่ยอมตัดใจ
จะยอมเขาไปอีกนานเท่าไหร่กันนะ
ทำไมไม่คิดถึงตัวเองบ้างล่ะหัวใจของฉัน
เขาก็บอกแล้วว่าไม่เคยมีใจให้กัน
แล้วจะดื้อรั้นให้มันได้ประโยชน์อะไร
ตัดใจเถิดนะหัวใจเอ๋ย..
วันคืนที่ผ่านเลยคิดเสียว่าเป็นแค่ฝัน
ตื่นขึ้นมาก็คงจะลืมได้นะเจ้าความผูกพัน
อยากภาวนาให้มันเป็นแค่ฝันอย่างนั้นจริงๆ
3 เมษายน 2545 12:00 น.
กาดาษ
แค่ได้มองเธออยู่ห่าง-ห่าง
ถึงใจจะอ้างว้างแต่ก็ไม่หวั่นไหว
ฉันมีความสุขนะแค่ได้มองเธออยู่ไกลๆ
ถึงแม้ว่าใจมันอยากจะอยู่ใกล้ก็ตามที
แต่จะให้ทำไงได้ล่ะ
ก็เธอน่ะไม่เคยสนใจฉันคนนี้
แถมยังตอกย้ำว่าฉันเป็นเพื่อนรักที่แสนดี
แล้วจะให้ฉันคนนี้ทำอย่างไร
จึงได้แต่ทำใจยอมรับมัน..
ถึงเป็นได้แค่นั้นฉันก็ไม่หวั่นไหว
แล้วสักวันหนึ่งฉันจะต้องเป็นคนของใจ
ถึงแม้ต้องรออีกนานแค่ไหนก็ตาม
หน้าส่วนตัว
544
