19 มีนาคม 2552 06:25 น.
จะไม่เด็ด.
สุดทางแลแดดวงที่ทรวงเก่า
มิอาจเย้ายอดยวงมาทวงถาม
จำยักย้ายถ่ายถ่วงให้ล่วงตาม
จำนนยามต้องยักย้ายถ่ายดวงแด
ครั้นจะย้ายดาวเดือนเพื่อนความดึก
ให้ครุ่นนึกถึงหมู่ดาวพราวดวงแข
เกิดอาวรณ์ร้อนใจในดวงแด
อยากผันแปรแดดวงกลับทรวงเดิม
หากดวงแขแลดาวที่พราวดึก
ไม่ลุ่มลึกดื่มด่ำสามแสงเสริม
เดือนขาดดาว..ดาวขาดดวง..แดเพิ่มเติม
หรือจะเยิ้มหยาดสรวง ณ ทรวงใด
18 มีนาคม 2552 11:02 น.
จะไม่เด็ด.
อย่าแรมร้างห่างรักสลักสอง
สุดครรลองได้รักพรมก็สมหมาย
หวลคนึงถึงครั้งรักมาทักทาย
ก็มิวายจะตะหงิดสะกิดทรวง
ครั้นได้แพ้วพานพบจบกระบวนรัก
เนิ่นนานนักที่จะพรากซึ่งแหนหวง
จะให้ทอดทิ้งอาลัยหรือไรดวง
วาดลมลวงสุมทรวงแน่นแสนปวดใจ
ถ้าเหมือนแม้นก่อนเคยเสวยสุข
เคยเทิดมุกเหนือศจีมณีใส
มาบัดนี้ที่กาลเวียนสู่เปลี่ยนวัย
ก็ยังหมายได้พรอดรักเหมือนจักเคย
จะให้ย้อนเวลาไปหาใหม่
ก็ไม่หน่ายที่ใจจะใคร่เฉลย
พรอดคำรักให้ถ้วนฟ้านภาเลย
ม่านฟ้าเกยขอบสมุทรสุดพสุธา....
..แบบว่า..
14 มีนาคม 2552 15:42 น.
จะไม่เด็ด.
เมื่ออารมณ์พรมซาบอาบสังขาร
ยากประมาณระบุวันซ่านสลาย
บางอารมณ์ระเหยผ่านก็บานปลาย
ระงับง่ายหรืออย่างไร..ถมใจคน
อารมณ์โกรธช่างหาโจทย์ได้ยากนัก
สะบั้นหักกระชากใจมักไม่สน
กว่าจะกลับตัวได้เกือบเสียคน
อารมณ์ปนเกินกว่าจะปรับทัน
อารมณ์เหงานี้เข้ากับอ่อนไหว
นั่งถามใจถามใครไม่เหลียวหัน
มองดาวเดือนมีชีวิตจิตผูกพันธ์
เพียรถามกันโอ้ดวงจันทร์ ตอบฉันที
อารมณ์งอนนี้ตอนนั่งรอสาย
รอจนบ่ายรอไม่ไหวขอหน่ายหนี
ทีตอนอ้อนป้อนคำรักซะดิบดี
มามุขนี้ดูเธอทำ..จำไว้เลย
อารมณ์หึงนี้พึงต้องสังเกต
ด้วยมีเหตุให้บ้องท่าตีหน้าเฉย
หากเกินปล่อยจิตวางได้อย่างเคย
ขอได้เปรยไว้ก่อน..มีงอนตาม
อารมณ์รักนี้มักจะเกิดบ่อย
บ้างเกิดน้อยบ่อยครั้งบ้างล้นหลาม
บ้างแค่หลงก็อาลัยเกินใจปราม
อย่าท้าวความเรื่องรักใคร่...พูดไปยาว
อารมณ์ใหนพรมซาบอาบสังขาร
คงประมาณได้ยากหากจะสาว
แค่ระบายอารมณ์จ่มยืดยาว
ก็มันหนาว..เลยได้เคล้า..หลายอารมณ์...
(ปล....จ่ม..คือ..บ่นภาษาอีสาน..แต่ไม่เบื่อนะ..อิอิ.)
13 มีนาคม 2552 13:32 น.
จะไม่เด็ด.
โอ้แม่มูลไหลหลั่งสู่ฝั่งใหน
ธารเจ้าไหลสายชลวนสุดสาย
ไหลล้นตลิ่งทิ้งคร่ำช้ำเดียวดาย
จนสิ้นสายปลายนทีนี้ขุ่นมัว
พี่มาพบนพนรีศรีกระจ่าง
อนงค์นางเล่นน้ำยามฟ้าหลัว
แสงจันทร์สาดระยับแสงแฝงใจกลัว
ว่าทูนหัวถูกกลืนหายกับสายนที
ใจอยากอ้อนวอนไหว้ต่อสายน้ำ
ข้าฝากความต่อสายน้ำย้ำสักขี
หน้าพระไทรใจข้าจะภักดี
เทิดนารีนี้หนา...ตราบฟ้าดิน
เป็นกุศลดลใดให้พบเจ้า
ถึงรุมเร้ากายใจให้ถวิล
หรือแม่มูลหว่านรักอยู่อาจิณ
ถึงไม่สิ้นกลิ่นรักจากฝั่งเลย...
10 มีนาคม 2552 11:10 น.
จะไม่เด็ด.
ยากไฉนหักใจลืม
เมื่อได้ปลื้ม..ก็ลืมหลง
หนีไปใจพะวง
ยืนยงหนออาลัย
รั้นอีกทีจะหนีจาก
สบแต่ซากความเหงา
อยู่ไปก็ไร้เงา
หรือเรา..จะไม่ลืม
จะหนีหน้าไปแห่งใหน
ก็ใจเคยได้ปลื้ม
สุดท้ายที่จะลืม
จะหยิบยืมตัวยาใด
คิดไปให้แต่เศร้า
รบเร้ายามหลับไหล
แน่นักจักตัดใจ
"ยาสิ้นสวาท"ขนานใหญ่
ถึงได้ลืม..อิอิ
หน้าส่วนตัว
715
