29 พฤษภาคม 2548 19:43 น.
ปรีดี อู่ทรัพย์.
กลางทะเลเสรีที่กว้างใหญ่
กลางทะเลเสรีที่กว้างใหญ่
เรือประชาธิปไตยจะไปถึง
แต่หนทางข้างหน้าน่าคำนึง
ว่าวันหนึ่งจะหลงทิศแล่นผิดทาง
ถึงลมสร่างฝนซาฟ้าแจ่มใส
แต่มากภัยตามตัดคอยขัดขวาง
กลัวเรือล่มลงแยกแตกอัปปาง
หรือเคว้งคว้างรอสลายกลางสายชล
อันชีวิต..หยาดน้ำตา..ห่ากระสุน
ที่ลงทุนแลกไว้จะไร้ผล
ถ้าจุดหมายเรือเห-เฉ วกวน
จะนำชนถึงปลายทางได้อย่างไร
หากกัปตันต้นหนคนโดยสาร
ร่วมสมานสามัคคีมิหวั่นไหว
เรืออาจถึงปลายทางอย่างปลอดภัย
สู่หลักชัยฝั่งทะเลอย่างเสรี
ถึงจะมีคนหมายทำลายล้าง
คอยขัดขวางเรือนั้นให้หันหนี
เมื่อเรือเดินถูกทางแล้วอย่างดี
ก็ไม่มีใครทำลายเรือได้เลย
เรือประชาธิปไตยยังใหม่อยู่
จะออกสู่ทะเลกว้างอย่างผ่าเผย
ระวังหัวเรือเบือนไปเหมือนเคย
เดี๋ยวจะเกยหินก่อนถึงค่อนทาง
.........................................................
.........................................................
29 พฤษภาคม 2548 19:39 น.
ปรีดี อู่ทรัพย์.
สี่แยกที่แตกต่าง....
เช็ดกระจก..ครับน้า..ขอค่าข้าว
น้าจะให้..หรือเปล่า..ก็แล้วแต่
เฮ้ย! ไอ้เวร..เองอย่า..มาตอแย
รถข้าแย่..จะยิ่งเปื้อน..เพราะมือเอง
พวงละห้า..ครับพี่..สี่พวงนั้น
แบ็งค์เขียวนั่น..ไม่ต้องทอน..ครับเหมาะเหม็ง
ในถาดนี้..พี่เลือก..หยิบไปเอง
ไอ้ฉิบเป๋ง..ถอยออกไป..ไม่ซื้อโว๊ย!
เราขยัน..อยู่กลางแดด..ที่แผดเผา
มันนั่งเคล้า..ตุ๊กตา..ที่น่าโซ้ย
หอมระรื่น..กลิ่นไอ..ไม่รู้โรย
พวกเราโกย..กันทุกวัน..ดมควันรถ
ฉันก็อยาก..ร่ำรวย..สวยอย่างน้า
แต่ทว่า..ไม่รู้..ใครกำหนด
จึงจำต้อง..เกิดมา..ค้ารันทด
น้าอยากลด..ช่องว่าง..บ้างไหมน้า?
ฉันรึสู้..อุตส่าห์..พูดจาครับ
แต่น่ากลับ..ไม่เป็นมิตร..จิตขี้ข้า
ไร้ศีลธรรม..ไร้ผูกพัน..ไร้ปัญญา
ไร้คุณค่า..ไร้ประเด็น..ไร้เห็นใจ !!
...........................................................
...........................................................
29 พฤษภาคม 2548 19:36 น.
ปรีดี อู่ทรัพย์.
เพื่อน....
เพื่อนที่ดี..เพียงหนึ่ง..ถึงจะน้อย
ดีกว่าร้อย..เพื่อนที่คิด..ริษยา
สุนทรภู่..จารจด..รจนา
ยังตรึงตรา..ติดมั่น..สัมพันธ์ใจ
เธอเป็นเพื่อน..ที่ฉันรัก..สลักจิต
เป็นคู่คิด..คู่เคียง..ส่งเสียงใส
รอบกายฉัน..วันนี้..ไม่มีใคร
มีเพื่อนใจ..ที่เห็น..เป็นตัวเธอ
เพลงที่ร้อง..ให้ฉันฟัง..ในวันนี้
เป็นเพลงที่..เคยขับขาน..หวานเสมอ
แสนซาบซึ้ง..ไม่วาย..คลายละเมอ
ใช่พร่ำเพ้อ..เพรียกให้..ใฝ่ฝันปอง
ทำไมหนอ..วันนี้..ไม่มีเสียง
หรือเธอเลี่ยง..หลบหน้า..พาฉันหมอง
อยู่ไหนหนา..โฉมตรู..ผู้เสียงทอง
ยอดนักร้อง..ตรึงกมล..อยู่หนใด
เธอคือเพื่อน..ที่ฉันรัก..สลักจิต
เคยสถิต..อยู่ในกรง..ส่งเสียงใส
เจ้าขุนทอง..เพื่อนฉัน..พันผูกใจ
เธอหายไป..อยู่ในท้อง..ของแมวขโมย..!!
..............................................................
..............................................................
27 พฤษภาคม 2548 19:39 น.
ปรีดี อู่ทรัพย์.
รักสลาย..
ลมหายใจครั้งสุดท้ายได้หายวับ
ไปพร้อมกับการเจ็บปวดรวดร้าวแสน
ขวดยาพิษชิดร่างต่างหน้าแฟน
ผู้ซึ่งแสนสับปลับและลับลี้
อยากจะเยาะหยันเย้ยว่าเหวยโลก
ทุกข์กับโศกข้าพอข้าขอหนี
ได้อดสูอยู่ไปทำไมมี
พลันภาพชีหนึ่งพร่างกระจ่างนัยน์
ร่างนั้นเฒ่าเผ้าผมผิวพรรณผ่อง
ผ้าซึ่งครองสีขาวพราวสดใส
ก้าวเข้ามาเคียงข้างพลางซักไซ้
ว่าทำไมถึงถวิลกินยาตาย
ฉันเล่าความตามจิตที่ปลิดชีพ
แม่ชีบีบหัตถ์แรงแถลงขยาย
ว่าทุกข์โศกโรคภัยของใกล้กาย
คนทั้งหลายย่อมเจ็บช้ำธรรมดา
ไม่ควรขุ่นหุนหันบั่นชีวิต
ด้วยเดาพลาดคาดผิดตามประสา
คู่รักเธอนั้นเล่าเขาก็มา
หลังเธอคว้ายาพิษดื่มนิดเดียว
วิญญาณฉันขวัญหายได้ตระหนัก
ว่าคนรักยังซื่อถือสัตย์เหนียว
ชีหายวับลับตนอยู่คนเดียว
หน้าซีดเซียวไม่อยากตาย..ก็สายเกิน
27 พฤษภาคม 2548 19:35 น.
ปรีดี อู่ทรัพย์.
รักคือ..
รักคือมีดกรีดแดเป็นแผลพร้อย
รักคือรอยกรดอ่อนบ่อนความหวัง
รักคือร้างห่างเหให้เซซัง
รักคือตังติดตัวจนมัวมอม
แต่รักก็หล่อไล้โลมใจรื่น
รักสดชื่นควรค่าน่าถนอม
รักหอมหวานปานปวงพวงพะยอม
รักคือจอมปรารถนาทุกหน้าชนฯ
หน้าส่วนตัว
1877
