19 มิถุนายน 2547 03:57 น.
..ยาสีฟัน..
นี้ฉันห่วงเธอมากเกินไปหรือไฉน....
ที่ทำไปฉันทำได้เพราะใจรัก..
ทำให้เธอทุกวันใช่หยุดพัก..
ขอเพียงรักเธอผู้เดียวก็สุขใจ...
แต่ทำไมเธอกลับมองฉันไม่ดี...
ฉันไม่ดีอย่างนั้นหรือที่ห่วงใย....
เธอกลับบอกน่ารำคานที่ห่วงไป...
ตัดเยื่อใยความสัมพันธ์รักสองเรา...
ไม่รู้ทำไมฉันยังรอ-รอเธออยู่...
อยากให้เธอรู้ว่ารัก..จะตะโกนให้ลั่นเขา
ที่ทำไปทั้งหมดใช่ฉันเมา...
รักสองเรา..จะได้กลับเป็นเช่นเดิม...
แม้นตอนนี้มันจะไม่ดีนัก...
ฉันจะรั้งให้มันกลับเป็นเช่นเดิม
ความห่วงใยที่มีไม่เพิ่มเติม...
เพียงเธอกลับเป็นเหมือนเดิมฉันสุขใจ......
**เราต้องกลับกลายเป็นคนน่ารำคาน..เพราะความห่วงใย
17 มิถุนายน 2547 22:56 น.
..ยาสีฟัน..
ไม่ได้ยินเสียงเธอฉันร้องไห้....
อยู่ไกลแสนไกลใต้ฟ้าคืนแรม...
เดือนไม่สดใสดาวไม่เจิดแจ่ม...
ความเศร้าแซมแทรกทุกอณู...
17 มิถุนายน 2547 22:32 น.
..ยาสีฟัน..
นั่งเศร้าใจในโรงเรียนเขียนหนังสือใช่รู้เรื่อง
ก็นั่งคิดจิตเคืองใจ..จะฝักใฝ่ในการเรียนการเรียนก็หาไม่..
เรื่องอะไรก็ไม่รู้มันมาสุมอยู่ในหัว..ทุกเรื่องไป..
ควรทำไง..ความทำใจ..เช่นไรดี..ช่วยบอกหน่อย...
เรื่องหัวใจ..ตอนนี้ยังเครียดได้..อยู่ทุกวัน..
แม้นแต่ฝัน..ยังนอนคิดถึงเธอ..นั้นมันบ่อย..
คิดได้เรื่อย..คิดไปไกล...อย่างค่อย-ค่อย..
ก็เฝ้าคอย..เธอคนนั้น..เมื่อไหร่จะกลับมา..
เรื่องของเพื่อน-เพื่อนคนดี..ยังติดคาอยู่เรื่อยไป...
จะทำไง..จะปลอบใจเธอไงดี..แค่เรื่องหมา..
ฉันตั้งใจหา..ให้เธออย่างจริงใจ...ใช่ไก่กา..
ขอเถิดหนา..อย่าได้โกรธ..โทษฉันเลย...
โอ้แม่เจ้า..ยังมีอีกเรื่องเพื่อนที่รัสเซีย..
ใช่เขาเสียชีวิต..รถชนเจ็บ..เขาไม่เคย..
จะให้ฉันทำยังไง..ก็ได้แต่นั่ง..อยู่เฉย-เฉย..
ส่งกำลังใจให้เขาหายเลย..คงเป็นไปไม่ได้แน่..
โอ้..เรื่องงานที่โรงเรียนก็เยอะนะ..
แล้วฉันจะทำได้ไง..มันกลุ้มใจเป็นแน่แท้..
ฉันนั้นเป็นหัวหน้าห้องมีหน้าที่ต้องดูแล..
คล้ายกลายเป็นพ่อแม่ต้องดูแล..เด็กแสนซน..
เฮ้ย..เหนื่อยใจ..โอ้หนักใจ..นี้ละชีวิตฉัน..
เป็นอย่างนี้แทบทุกวันในตอนนี้..คิดได้แต่นี้ละชีวิตคน..
ที่ฉันอยู่ไปและอยู่ได้..เพราะยอมกัดฟันทน...
ยอมขัดสนความสบาย....เพื่อใครบางคน...แทบทุกวัน...
เฮ้ย...ไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่เลย....หลายเรื่องจริงเรา...จริง-จริงแล้วยังมีเรื่องอื่นอีกมาก...แต่ไม่ได้เอามาลง...เฮ้ย..วันๆ..ได้แต่ถอนหายใจไปวัน-วัน...เซ็งๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
...
**ขอโทษทีวันก่อนลงไปแล้วแต่...ไม่ครบ...ก็netไม่เดินอะ...หลุกบ่อย...ฝนตกด้วยละมั้ง...วันนี้ขอลงให่แล้วกานนะ....**
16 มิถุนายน 2547 23:45 น.
..ยาสีฟัน..
นั่งเศร้าใจในโรงเรียนเขียนหนังสือใช่รู้เรื่อง
ก็นั่งคิดจิตเคืองใจ..จะฝักใฝ่ในการเรียนการเรียนก็หาไม่..
เรื่องอะไรก็ไม่รู้มันมาสุมอยู่ในหัว..ทุกเรื่องไป..
ควรทำไง..ความทำใจ..เช่นไรดี..ช่วยบอกหน่อย...
เรื่องหัวใจ..ตอนนี้ยังเครียดได้..อยู่ทุกวัน..
แม้นแต่ฝัน..ยังนอนคิดถึงเธอ..นั้นมันบ่อย..
คิดได้เรื่อย..คิดไปไกล...อย่างค่อย-ค่อย..
ก็เฝ้าคอย..เธอคนนั้น..เมื่อไหร่จะกลับมา..
เรื่องของเพื่อน-เพื่อนคนดี..ยังติดคาอยู่เรื่อยไป...
จะทำไง..จะปลอบใจเธอไงดี..แค่เรื่องหมา..
ฉันตั้งใจหา..ให้เธออย่างจริงใจ...ใช่ไก่กา..
ขอเถิดหนา..อย่าได้โกรธ..โทษฉันเลย...
โอ้แม่เจ้า..ยังมีอีกเรื่องเพื่อนที่รัสเซีย..
ใช่เขาเสียชีวิต..รถชนเจ็บ..เขาไม่เคย..
จะให้ฉันทำยังไง..ก็ได้แต่นั่ง..อยู่เฉย-เฉย..
ส่งกำลังใจให้เขาหายเลย..คงเป็นไปไม่ได้แน่..
โอ้..เรื่องงานที่โรงเรียนก็เยอะนะ..
แล้วฉันจะทำได้ไง..มันกลุ้มใจเป็นแน่แท้..
ฉันนั้นเป็นหัวหน้าห้องมีหน้าที่ต้องดูแล..
คล้ายกลายเป็นพ่อแม่ต้องดูแล..เด็กแสนซน..
เฮ้ย..เหนื่อยใจ..โอ้หนักใจ..นี้ละชีวิตฉัน..
เป็นอย่างนี้แทบ
14 มิถุนายน 2547 03:56 น.
..ยาสีฟัน..
ถึงแม่หมา..ที่แสนดีที่ฉันเลือก..
หาใช่เปลือกนอกที่รักมันสุดหัวใจ
ที่ให้ไปเพราะรู้เธอรักจริง..รักมันมากกว่าใคร..
ฉันไว้ใจให้เธอดูแลมัน..เจ้าหมาน้อย
แต่ทำไมฉันจึงคิดถึงคะนึงหา..
กลัวลูกหมา..นั่งซึมและเหงาหงอย
แต่ที่ให้เธอความคิดนั้นบิดบอย
ไม่ได้คอย..กังวลใจซักนิด..เพราะจิตรู้..
แม่หมาก่อนน่านี้เคยโทรหา
ได้ถามพูดออกมาลูกหมาเป็นไงบ้าง..ฉันอยากรู้
แต่ตอนนี้กลับผิดไปคงอดถามและอดรู้..
แต่ฉันคงดูคนไม่ผิดที่ให้ไป.
ที่โทรหาไม่ได้ใช่เค้าหวง..
คงเป็นเราทวงไปโดยไม่คิดว่าเป็นไง
ไม่ตั่งใจที่ทำไปฉันพูดเล่น..งั้น-งั้นไป..
ความในใจฉันให้เธอเลี้ยงดูอย่างเต็มใจ
ก็ตั่งจิตตั่งใจจะให้ไป
คนอย่างฉันไม่คิดเอาคืนเลยซักนิดที่ทำไป
ให้ใครแล้วไป..ไม่เอาคืนเพราะมันเป็นหมาไง
ถ้าเอาคืนมามันคงไม่สบายใจเป็นแน่นัก
เธอลองซิลองคิดดู..ว่าทำไม..
เหมือนฉันแยกใจ..แยกแม่พรากลูก..สายสัมพันธ์
ลูกหมาตัวนั้นคงนั่งเศร้า..อยู่ทุกวัน
สายสัมพันธ์..แม่ลูกแยกไกลหาง
ฉันยอมรับฉันทำไปนั้นไม่ได้..
และไม่มีวันที่จะทำแม่ลูกเขาแยกทาง
ไม่มีวันทำให้ทั้งสองเค้าไกลห่าง..
ยอมอยู่ห่าง-ห่างเองจะดีกว่า..
เรื่องแบบนี้ฉันเคยพบ..ประสบมา
เรื่องลูกหมา..ห่างพ่อห่างแม่ที่เกิดมา
ยิ่งเปลี่ยนพ่อแม่มัน-มันเศร้าเป็นหนักหนา..
แล้วตัวหมามันทำใจไม่ได้จะตายเร็ว..จริง-จริงนะ
ถ้าไม่เชื่อลองถามหมอดูก็ได้
ถามเลย-ถามไปไม่เชื่อก็ถามได้นะ..
หมาคงบอกจริงไม่โกหกคำ-คำนั้นล่ะ
บอกได้เลยจะมันต้องตายเร็วแน่ถ้าเปลี่ยนแม่บ่อย
ฉันอยากให้เธอรู้ว่าฉันไม่คิดเอาคืนเลย
และไม่เคยที่จะเอามันกลับมา..ให้มันมานั่งเศร้าเหงาหงอย..
คิดถึงแม่คนที่สองที่มันรักและรอคอย..
ฉันยอมถอยไม่ยุ่งกับมันเลยดีกว่า
อ๋อ-อ๋อ..ก่อนจะไปฝากอะไรถึงลูกหมาหน่อย
เจ้าลูกหมาที่น่ารัก..จงรักแม่คนที่สองให้มากนา..
ต่อไปนี้เราสองคงไม่ได้พบไม่ได้เจอกันต่อไป..แต่ยังไงใจเรายังห่วงหา
อยากจะมาพบกัน..แม้นเซี่ยววินาทีก็คงดี..แต่ขอไม่
ยอมทำใจ..ไม่ไปหา..ขอดูแลอยู่ห่าง-ห่าง..
เพราะรักร้าง..ของสองเราเพียงคำพูด..ที่ฉันได้พูดไป..
แม้นคำพูดที่ออกไปไม่มีแม้นความจริงใจ..
ต่อจากนี้เราต้องห่างไกลกัน..อย่างทุกวัน
อยากให้เธอ(หมา)ได้หลับอย่างอิ่มใจ..
ที่ได้พบแม่ใหม่..สุดแสนดีอย่างทุกวัน
มีแต่ความรัก..ที่ให้เธอ(หมา)สายสัมพันธ์..
ให้เธอ(หมา)สนุกทุกวันกับแม่ใหม่..ที่ใจดี
ถ้าว่าง-ว่างจะซื้อของไปฝากนะ..
แต่คงต้องฝากแม่ไป..ด้วยไมตรี..
แม่ของเธอ(หมา)คงรับของไปดี-ดี..
คงจะมีของฝากจากฉันนั้นแน่นอน
**อยากส่งความห่วงใยให้แก่หมา...โกเด้นสีขาวที่ผมได้เป็นคนเลือกแม่ให้(คนดูแล..ที่รักมันจริง)..จริงๆแลัวอยากจะลงตั้งนานแล้วละ..ผมยอมรับผิดเรื่องที่พูดไป...**
หน้าส่วนตัว
539
