19 พฤศจิกายน 2554 17:30 น.
ไร้อันดับ
ช่วยบอกฉันก่อนวันที่ฉันสิ้น
ก่อนพื้นดินผืนใดกลบใบหน้า
ก่อนอรุณพรุ่งนี้ไร้ชีวา
ก่อนที่ตาฉันปิดสนิทไป
ฉันบอกเธอหลายคราหลายวาระ
ว่าฉันจะคงมั่นมิหวั่นไหว
รักแต่เธอไปตลอดยอดดวงใจ
แล้วทำไมเธอกลับเหมือนลับเลือน
เธอทิ้งฉันวันนี้นะที่รัก
ฉันยังจักรักเธอเสมอเสมือน
แม้หัวใจไฟทุกข์เข้ารุกเยือน
รักไม่เชือนชืดชาไปกว่าใคร
ฉันจะรอตรงนี้นะที่รัก
รอเพียงสักหนึ่งวันเธอหวั่นไหว
ถึงวันนั้นฉันจะยิ้มเพราะอิ่มใจ
แม้เวลาหมดไปกับใจเธอ
เธอไม่รู้คุณค่าคำว่าเหงา
มันเหมือนเงาวูบไหวยามใจเผลอ
มันกัดกร่อนหัวใจยามไม่เจอ
ครวญละเมอเพ้อถึงคนซึ้งตา
ช่วยบอกฉันก่อนวันที่ฉันสิ้น
ก่อนพื้นดินผืนใดกลบใบหน้า
ก่อนตะวันลับหายที่ปลายนา
ก่อนชีวาสูญสิ้นการดิ้นรน...
------------
(ไร้อันดับ)
14 พฤศจิกายน 2554 13:54 น.
ไร้อันดับ
ต้องเก็บเสื้อเก็บผ้าเดินหน้าเศร้า
น้ำเลยเข่าเข้าบ้านเมื่อวานนี้
หวังไปตายดาบหน้าหนีวารี
ยังไม่มีที่อยู่อดสูใจ
เคยมีบ้านมีเรือนเป็นเพื่อนพัก
แม้เหนื่อยหนักเข้าบ้านทิ้งงานไว้
นั่นเก้าอี้นี่โต๊ะนั่นโป๊ะไฟ
เคยอาศัยร่มเงาแต่เยาว์มา
บ้านเคยอยู่อู่นอนแต่ก่อนเก่า
คงเงียบเหงาเศร้าหนักเป็นนักหนา
ทิ้งห้องนอนหมอนฟูกและตุ๊กตา
ที่เคยคว้ามากอดตลอดคืน
หน้าทีวีเครื่องเก่าคงเหงาเงียบ
เคยนอนเรียบดูหนังไม่นั่งฝืน
ยังหัวเราะรายการเมื่อวานซืน
มาบัดนี้สะอื้นจำฝืนทน
ลงบันไดสามขั้นแล้วหันกลับ
เหมือนจะจับภาพน้ำที่ลามล้น
คนไร้บ้านไร้เรือนคอยเตือนตน
รอสักหนความเศร้าคงเบาบาง
เดินลุยน้ำค่ำนี้จะมีไหม
คนที่ใจอารีไมตรีบ้าง
ช่วยรับคนสิ้นไร้ที่ปลายทาง
พร้อมเชยคางเช็ดหน้าน้ำตานอง
------------------
(ไร้อันดับ)
22 ตุลาคม 2554 08:59 น.
ไร้อันดับ
เย็นเอ๋ย...เย็นชื่นทรวงยลดวงพักตร์
แลรูปลักษณ์แห่งองค์ดำรงหล้า
พระพักตร์อิ่มยิ้มเย็นดูเด่นตา
ปลุกศรัทธาด้วยธรรมที่อำไพ
ชื่นเอ๋ย...ชื่นรื่นรมย์สมสถาน
เทียมวิมานทิพย์แก้ววาวแววใส
กลางโบสถ์หนึ่งพึงพบสงบใจ
ดับความไหวหวาดหวั่นที่พันพัว
ใจเอ๋ย.... ใจชุ่มฉ่ำดื่มด่ำนัก
ปลดความหนักในจิตดังปลิดขั้ว
ค่อยค่อยวางทุกอย่างลงข้างตัว
ดุจดอกบัวเริ่มบานตระการตา
อิ่มเอ๋ย...อิ่มเอิบในทั้งกายจิต
สำนึกติดในธรรมอันล้ำค่า
เมื่อนั่งลงตรงพระปฏิมา
พร้อมวันทารำลึกสำนึกคุณ
เงียบเอ๋ย...เงียบสงัดเหมือนตัดออก
ความกลับกลอกหลอกล่อที่ก่อหนุน
เปลี่ยนอัตตาแห่งตนเป็นผลบุญ
จนเคยคุ้นกับจิตแล้วติดตาม
โลกเอ๋ย...โลกนอกวัดขอตัดทิ้ง
กำหนดนิ่งอิงสติดำริถาม
จับอารมณ์ชมดูให้รู้ความ
เพื่อลด กาม เกียรติ กิน ให้สิ้นลง...
------------------
(ไร้อันดับ)
28 สิงหาคม 2554 12:00 น.
ไร้อันดับ
เพราะพ่อเป็นคนใบ้ใช่ไหมลูก
เจ้าจึงถูกเพื่อนล้อหัวร่อเล่น
เจ้าอับอายใช่ไหมที่ได้เป็น
เจ้าจึงเว้นช่องว่างระหว่างเรา
ลูกไอ้ใบ้เขาเหน็บเจ้าเจ็บปวด
พ่อก็รวดร้าวใจที่ใครเขา
ใช้วาจาล้อเล่นเหมือนเป็นเงา
ติดตามเจ้าเช้าเย็นพ่อเห็นใจ
ด้วยวัยเยาว์เจ้านั้นในวันนี้
น้ำตาที่เอ่อล้นเกินทนไหว
พ่อเพียรเช็ดน้ำตาทุกคราไป
พ่อเพียรใช้ท่าทางต่างวาจา
พ่อชี้เจ้าแล้ววกชี้อกพ่อ
สองมือห่อหัวใจส่ายใบหน้า
แทนคำบอกรักเจ้าเท่าชีวา
รักมากกว่าผู้ใดหาใครปาน
พ่อขอโทษที่ไม่เหมือนใครอื่น
ไม่อาจยื่นคำรับหรือขับขาน
ไม่อาจปลอบขวัญเจ้าเล่านิทาน
ให้เจ้าผ่านความสุขไร้ทุกข์ใจ
พ่อไม่ใช่พ่อที่ดีที่สุด
อยากให้หยุดคิดต่างได้บ้างไหม
ให้คิดถึงความหวงและห่วงใย
รักที่ให้มากกว่าเหนือฟ้าดิน....
------------
(ไร้อันดับ)
http://www.youtube.com/watch?v=Ou7WHhtxcM4
11 สิงหาคม 2554 19:56 น.
ไร้อันดับ
เขียนบันทึกถึงคนที่บนฟ้า
หยดน้ำตาเปียกหมอนที่นอนหนุน
นึกถึงความเมตตาและการุณย์
ตักอุ่นอุ่นหนุนนอนแต่ก่อนมา
โอ...ละเห่เสียงใครผู้ใดกล่อม
รักถนอมลูกน้อยเฝ้าคอยหา
ป้อนน้ำนมกล่อมลูกหยอดหยูกยา
ดุจแก้วตาดวงใจคือใครกัน
ผ้าถุงเก่าผืนก่อนเคยนอนหนุน
มือคุ้นคุ้นวางทับก่อนหลับฝัน
อบอุ่นในกายจิตนิจนิรันดร์
ไม่เคยหวั่นไหวหวาดหรือขลาดกลัว
คนบนฟ้ารู้ไหมว่าใจนี้
เมื่อไม่มีตักอุ่นที่คุ้นหัว
ความอ้างว้างเงียบเหงาเป็นเท่าตัว
มองไปทั่วหาใครเหมือนไม่มี
ท้ายบันทึกถึงคนที่บนฟ้า
หยดน้ำตาอาบแก้มเหมือนแต้มสี
รอสักวันเมื่อฟ้าท่านปรานี
ให้ลูกนี้นอนตักพร้อมถักทอ
จบบันทึกถึงคนที่บนฟ้า
ลูกกำพร้าคนหนึ่งจะพึงขอ
เพียงสักครั้งวันหน้าตั้งตารอ
ขอหลับต่อบนตักแม้จักตาย......
-----------------
(ไร้อันดับ)
หน้าส่วนตัว
1317
