เธอคนหนึ่ง ซึ่งเรา เฝ้าห่วงหาเพราะรู้ว่า ป่วยไข้ ไม่สุขสมจึงเหินห่าง ร้างไป ไร้คำคมอยากลอยลม ฝากมา ความอาทร ยังตราตรึง ซึ้งค่า คำว่าเพื่อนมิลืมเลือน ไมตรี ที่ครั้งก่อนเคยเย้าหยอก หลอกล้อ คราต่อกลอนกับทำงอน อ้อนบ้าง ในบางครา กำลังใจ ให้มา ว่าอย่าท้อนะสู้ต่อ ชีวี เรามีค่าอีกคนนี้ ที่หวัง เฝ้าตั้งตาคอยเธอมา ร่วมเรียน เขียนกลอนกานท์ อยากนั่งเฝ้า ข้างเตียง อยู่เคียงหล่อนจะคอยป้อน หยูกยา ทั้งอาหารแม้ประสงค์ สิ่งใด เรียกใช้งานเถอะไหว้วาน บอกมา อย่าเกรงใจ
0
0
0
หน้าส่วนตัว
