แก้วประเสริฐ
*** รักเธอเท่าฟ้า ***
ตะวันลับขับเคลื่อนสู่ขอบฟ้า
คลื่นกระฉอกเวลาพาหวั่นไหว
คำนึงหวนล้วนรำลึกผนึกใจ
อารมณ์ไหวหวนกลับแต่ลับตา
สุดโดดเด่นเดียวดายหัวใจหมอง
เสียงกึกก้องลั่นหวนรัญจวนหา
ความรักเอ๋ยเคยปองแสนระอา
หวานเสน่หาวิเวกเฉกละออง
โอ้จันทร์เสี้ยวเลี้ยวฟ้ายากมาหัน
สิ่งมอบนั้นหลงทางระหว่างสอง
ที่ขับเคลื่อนเลื่อนประจักษ์ใฝ่ปอง
ดุจแสงทองระยิบคลื่นแล้วลื่นไป
มิอาจกล่าวคำใดในห้วงฝาก
ช่างแสนยากกล่าวนั้นรำพันใส่
เพียงเฝ้าปองละอองชักสู่ใน
แม้นดวงใจรักเธอละเมอฟ้า
แต่นี้ไปใครเล่าจะเฝ้ารัก
คงประจักษ์เหมือนเราที่เฝ้าหา
ผงธุลีละอองคลื่นนัยน์นา