ห้วงค่ำคืนเหน็บหนาวดาวพรมฟ้า หมู่เมฆาลอยคว้างกลางวิถี เดือนกระจ่างพร่างนภาท่ามนที ดั่งวารีลอยล่องของดวงดาว ฉันถักทอเรียงร้อยดาวน้อยนิด ให้มิ่งมิตรผู้อยู่ไกลในคืนหนาว เดือนเคลื่อนคล้อยร้อยเรียงเคียงคู่ดาว ช่วยยิ้มพราวแทนข้าว่าห่วงใย ยามดึกนั้นเธอตื่นอยู่หรือเปล่า ส่วนข้านั้นเหน็บหนาวมิข่มได้ หากเธอนั้นกินอิ่มเป็นสุขใจ ข้าคนไกลก็สุขใจไปพร้อมกัน หากเธอป่วยเจ็บไข้ใจทุกข์ร้อน จะช่วยผ่อนคลายพิษจากตัวนั้น จะเป็นน้ำดับไฟที่ร้อนครั้น ให้เธอนั้นเป็นสุขและทุกข์คลาย