สาวภูไท
เจ้าน้องน้อยจากถิ่นฐานบ้านเกิด
ใจเตลิดเข้าเมืองกรุงด้วยมุ่งมั่น
จุดหมายเพื่อถักทอก่อความฝัน
ไขว่คว้ามันด้วยหัวใจใฝ่ศัทธา...
หนักเอาเบาสู้เพื่อสู่จุดหมาย
ลำบากกายเพียงใดไม่กังขา
ปากไม่บ่นยอมทนให้ได้มา
ปรารถนาอนาคตอันสดใส...
แต่แล้วความหวังเจ้าพังพินาท
ความสามารถถดถอยด้อยลงไป
กำลังที่เคยมีหมดไร้สดใส
เหลือเพียงใจรันทดหมดความหวัง...
เพราะร่างกายไม่เอื้อเพื่อคว้าฝัน
ในทุกวันความเศร้าเข้าประดัง
แรงใจมีแต่ร่างกายย้ำไร้กำลัง
อนิจจังใครลิขิตชีวิตคน...
หากว่าเจ้าท้อแท้พ่ายแพ้สิ้น
หากหมองวิญญาพาสับสน
ยังมีความรักจากพี่นี้อีกคน
แม้ทุกข์ทนจะเคียงเจ้าเฝ้าดูแล....
ที่ตรงนี้ย