แก้วประเสริฐ
** เหมันต์ที่ฉันเศร้า **
ยะเยือกเย็นซาบซ่านผ่านห้วงรัก
สิ่งเคยสลักย่างฤดูอยู่ความหมอง
แม้นเดือนเพ็ญเด่นล้ำยามเรืองรอง
หวานเคยก้องฝากอิงจริงแกว่งไกว
ประดุจเพชรเกร็ดแก้วแพรวสล้าง
ผ่านเวิ้งว้างผันแปรแม้นสว่างใส
สายลมหนาวภายนอกช้ำชอกใน
ล้วนมอบให้สลายลับกลับเหมันต์
เธอเปรียบเสมือนนางฟ้าพาฝันซึ้ง
แสนรำพึงความคิดจิตห้วงฝัน
ดุจนางแก้วแพร้วพิศติตรำพัน
สุนทรียะนั้นอบอุ่นละมุนเรา
เย็นยะเยือกละมุนละไมไกลแล้ว
สิ่งเพริศแพร้วหายวับนับอับเฉา
ผ่านสายลมคราวตลึงตรึงอกเรา
ล้วนปนเศร้าเคล้าคลอพนอหทัย
สิ่งความหวังพินาศปราศเสียสิ้น
ห้วงดวงจินต์ย่อยยับ
หน้าส่วนตัว
1461
14
0
