นกตะวัน
เราเดินกันมาเรื่อยๆท่ามกลางความมืดสนิทของป่าดิบเขาในยามราตรี หากไม่มีแสงจากไฟฉายคงมองไม่เห็นหนทาง และไม่รู้ด้วยว่าแผ่นดินนั้นกว้างไกลไปสุดที่ใด เพราะแลเห็นแต่ความมืดมิดที่ประดับตกแต่งไปด้วยดวงตาแห่งราตรีของสัตว์บางชนิดในบางครั้ง จนกระทั่งเดินมาถึงบึงแปนทางด้านซ้ายของถนน จึงแลเห็นท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ที่ประดับตกแต่งไปด้วยดวงดาวหลายล้านดวง ราวกับดวงตายามราตรีที่คอยจ้องมองเราอยู่ตลอดเวลา
เห็นดวงดาวสกาวฟ้าคณานับ
แต่งประดับเด่นพราวขาวสุกใส
เหมือนดวงตาราตรีมีจิตใจ
จ้องเราไว้มิเว้นเห็นทุกวัน
คืนใดเหงาเศร้าใจไร้ผองเพื่อน
เพียงแค่เยือนเยี่ยมฟ้าพาสุขสันต์
แหงนขึ้นจ้องมองดาวสกาวกัน