คงเป็นเพราะเธอ
ที่ทำให้ฉันต้องมองเหม่อเพ้อเจ้อกับท้องฟ้า
และคงเป็นฉันที่ทำให้เธอเอือมละอา
จึงต้องมานั่งคิดกลอนเหมือนคนบ้า คิดมา เขียนไป
กลอนมันเศร้าลงทุกที
ดูสิบทนี้ยังเป็นไปด้วยเลย...เห็นไหม
แม้เธอไม่รัดไม่แคร์ไม่แยแสไม่ใส่ใจ
ก็ขอร้องได้โปรดเห็นใจ...ฉันแต่งกลอนหวานไม่ได้...
...ช่วยที