ลมเอื่อยโอนอ่อนไหวยามค่ำ ตอกย้ำรอยรักยามหาโหย ดั่งดอกไม้ไร้น้ำทิพย์ทิ้งให้โรย จึงโชยกลิ่นความเศร้าให้เหงาใจ ดั่งนกน้อยโบยบินไร้หมู่มิตร ความเดียวดายเกิดในจิตให้หวามไหว มีเพียงลมเป็นดั่งมิตรและคู่ใจ ระยะทางใกล้ไกลไม่สำคัญ แม้คืนวันหมุนผ่านตามความคิด แม้ชีวิตหมุนเวียนดั่งจักรผัน ทั้งทุกข์สุขรักเศร้าคลุกเคล้ากัน เปรียบดังสายลมพัดเอื่อยเอย
1275
4
0
หน้าส่วนตัว
