เจ้าดอกทานตะวัน...ผู้อาภัพ
เจ้าไม่เคยจะยอมรับในความจริงว่า
สิ่งที่เจ้าเหลียวตามตลอดมา
ไม่เคยที่จะรู้คุณค่าในตัวเจ้าเลย
ดวงตะวัน...ผู้สูงส่ง
เธอยังคงงามสง่าและชาเฉย
เธอยังคงแผดเผาเจ้าอย่างเคย
เจ้าก็ยังคงไม่สนใจคำเยาะเย้ยจากผู้ใด
เฝ้าแต่มอง...ก็คงได้แต่มอง
เจ้าสามารถจะจับต้องก็หาไม่
คำถามจึงเกิดขึ้น...ทำไมล่ะทำไม
เจ้าจึงอดทนได้ช่วยตอบที