ด้วยเป็นห่วงดรุณวัยไทยที่รัก อ่อนแอนักเดินตามทรามวิถี แยกไม่ออกเมามัวชั่วหรือดี ขอเพียงมีคนรับนับหน้าตน เพื่อเข้ากลุ่มเพื่อนได้ไม่ขายหน้า ต้องเพียรหาของใช้ให้น่าสน แม้อดข้าวท้องกิ่วหิวก็ทน ขอเปรอปรนตนให้ได้เทียมทัน พิโธ่เอ๋ยหนูจ๋าอย่าหลงผิด อย่าพึงติดในภาพฉาบเฉิดฉันท์ แต่งตัวสวยรวยเงินตราค่าอนันต์ แต่กลับกันข้างในไร้จุดยืน จงเรียนรู้ลึกในใจเราก่อน อย่าเอนอ่อนอาจยากหากควรฝืน จิตดวงน้อยคอยหมั่นหันถอยคืน.. คราแรกตื่นหายใจในโลกา