ฉันก้าวย่างบนทางเท้าใต้เงาฟ้า ฉันค้นหาภาษาฝันวันละหน ฉันงุนงงตรงความต่างหว่างผู้คน ให้สับสนค้นจับต้องยังล่องลอย หนึ่งคนครองสองคนตามสามคนหลับ สี่คนนับกลับไกลลิบหลายสิบถอย กี่ร้อยสุขทุกข์หมื่นแสนแค้นคนคอย กาลเคลื่อยคล้อยค่อยผ่านล่วงไม่ห่วงใคร ฉันเฝ้าจำรำลึกนึกถึงฝัน ชื่นชมมันปั้นให้ตรงชวนหลงใหล ดื่มต่างน้ำคำต่างข้าวเฝ้าอย่างนาย กี่คืนไหนใคร่ได้หลับกับฝันเดิม
1121
5
0
หน้าส่วนตัว
