มนุษย์คิดว่าตนฉลาดเลิศ แสนประเสริฐในจิตคิดสร้างสรรค์ ทั้งประดิษฐ์สิ่งมากมายหลายร้อยพัน ยังรังสรรค์สังคมเขาจนก้าวไกล แต่มนุษย์นั้นจะรู้บ้างไหมเล่า ว่าพวกเขาสร้างสังคมจนสดใส แต่กลับลืมสิ่งสำคัญที่สุดไป นั่นคือจิตสำนึกในใจเขาเอง มนุษย์สร้างความเจริญในด้านวิทย์ แต่ว่าจิตใจเขากลับโหรงเหรง มีแต่ความชั่วช้าน่ากลังเกรง สุดวังเวงในดวงจิตลองคิดดู มนุษย์เอ๋ยคิดว่าตัวฉลาดนัก แต่ยิ่งมองยิ่งประจักษ์น่าอดสู อันความจริงมนุษย์นั้นโง่น่าดู เฝ้าเชิดชูแต่สิ่งที่ไม่จีรัง
1527
1
0
หน้าส่วนตัว
