แก้วประเสริฐ
** บทเรียน บทรัก **
หลงโลดแล่นไปเล่าเจ้าข้าเอ๋ย
ที่ทรามเชยหนีร้างจนห่างหาย
อย่าโทษเขามองตัวอย่ามัวกราย
เหตุสิ่งร้ายเพราะเขาหรือเราเอง
อันหญิงนั้นมีใจมิไร้เปลี่ยน
สู้พากเพียรอดกลั่นที่สั่นเฉวง
ทำร้ายจิตใจเขาเฝ้าบรรเลง
ถือตนเก่งหลงตัวจนมัวเมา
มิคำนึงรอบด้านพาลเฉไฉ
มิใส่ใจให้เกียรติจนอับเฉา
ทำเรื่องเล็กเป็นใหญ่ด้วยตัวเรา
เห็นตัวเขาเป็นทาสขาดสิ่งรัก
จงนึกถึงอดีตกาลที่ผ่านมา
น้ำผักปลาว่าหวานซ่านประจักษ์
ชมเชยเขาว่างามเสียยิ่งนัก
ล้วนแต่ชักเรื่องราวเฝ้าปรนเปรอ
อันหญิงนั้นมีใจละเอียดอ่อน
มิยอกย้อนเหมือนชายผายสิ่งเสนอ
หากรักใครชอบแล้วมิแผ่วละเม
หน้าส่วนตัว
1467
19
0
