พุดพัดชา
ค่ำคืนนี้..ท่ามกลางราตรีนิ่งงัน..อบอ้าว
ฉันจุดไฟพราว..แขวนใต้ราวก้านกิ่งแก้ว..ที่ไร้ร้างราดอก..
ด้วยขาดหยาดฝนพรมพรำพร่างพรายให้ชุ่มฉ่ำฉ่ำชื่น..และ
ราวระทมพร้อมไปกับลั่นทมขาวที่ยังอวดดอกพราวหวานเศร้าละมุนชูช่อ
ที่นับวันรอ..ใครบางคนที่จากไปไกลสุดหล้าให้คืนหลังกลับมา..มิช้านาน!
มะม่วงมัน..บัดนี้บางลูกร่วงหล่นสู่พื้นพลัน เพราะมัวซ่อนลูกบังใบ..
เข็มขาว ข้างครัว กำลังชูช่อ..อีกคราครั้งทุกก้านกิ่ง..ที่ฉันทิ้งไว้ไม่หักราน
ให้บานคาต้น..คาใจ..
เล็บมือนาง..ยามนี้เคลียรั้วเลื้อยพันล้อเล่นกับจำปี ที่ฤดูนี้ดอกยังละออพราว
หอมอวลไปไกล ไม่ว่าใครเดินผ่านมา..ทนเสน่หาของดอกดวงแทบไม่ได้
ต้องแอบเหลียว
1380
7
0
หน้าส่วนตัว
