เมื่อได้ดีอย่าหลงตนคนยกย่อง อย่าผยองเมื่อโชคดีราศรีใส ลืมความทุกข์โศกเศร้าเขาหรือใคร ที่อุ้มชูคอยห่วงใยแต่ไหนมา ตอนทุกข์ยากใครเล่าเขาคอยช่วย พอร่ำรวยทำหยามเหยียดมองเฉียดหัว เหลิงอำนาจบาตรใหญ่ไม่เกรงกลัว ทำลืมตัวได้ ขึ้นวอ ชูคอตรง ดั่งคางคกยางหัวไม่ตกไม่รู้สึก ไร้สำนึกบุญคุณคนที่ตนพึ่ง เรื่องบาปเวรเคราะห์กรรมไม่คำนึง หวังแค่ตนก้าวให้ถึงซึ่งหลักชัย ชีพระเริงหลงลืมทุกข์สุขดื่มด่ำ สักวันกรรมมากั้นกลางปิดทางฝัน จะได้ดีมีโชคชัยไปกี่วัน รวยร้อยล้านอาจจะหล่น จนติดดิน
3800
1
0
หน้าส่วนตัว
