จุดเริ่มต้น.. ใจมันเหน็บเจ็บแสนสุดแสนหนัก มิอาจหักสักหนึ่งน้อยคอยทับถม เพราะผูกไว้ไม่วางทางอารมณ์ คอยสั่งความขมขื่นหมายคืนไป ใต้แรงกดทดยอดขอดไว้แน่น ลึกถึงแก่นแค้นแค้นนักกักหม่นไหม้ รอเวลาสาโทษพิโรธไฟ ให้ลุกไหม้เผาใจได้สมความ กี่ความช้ำทำเอาไว้เท่าไรแน่ กี่รอยแผลแก่ใจได้เหยียบหยาม กี่ถ้อยคำจำวจีที่ประณาม ฉันจะตามถามคืนรื้อฟื้นมา ร้อยพันเท่าเอาคืนไปให้สาสม เหยียบให้จมถมให้สิ้นปรารถนา ปล่อยโทสะขณะหนึ่งถึงเวลา ให้สมค่าพาความแค้นแสนทุกข์ทน โปรดติดตามกลอนบทต่อไป .ปล่อยวาง
3910
2
0
หน้าส่วนตัว
