ครูพิม
เรานั่งอิงพิงกันเย็นวันหนึ่ง
ตะวันซึ่งพึ่งลับกับเหลี่ยมเขา
แสงอ่อนจางบางเห็นกลายเป็นเงา
โลกของเรา เราครองเพียงสองคน
ไม่มีสายตาใครให้หลบซ่อน
ไม่อาทรค้อนขวับหรือสับสน
ไม่ต้องอายสายตาใครมายล
ไม่ต้องสนความหมองของผู้ใด
มีเพียงเราเข้าใจมิไหวหวั่น
มีเพียงกันสรรค์สร้างทางไสว
มีเพียงเราสองเราที่เข้าใจ
มีสองใจใช้มองครรลองรัก
ณ แดนนี้มีเราเป็นเจ้าของ
จะเที่ยวท่องล่องไพรให้ประจักษ์
ใช้ป่าเขาเนาไม้เพื่อได้พัก
เราจะถักทอฝันนั้นอีกครา
ณ ถิ่นนี้มีรักประจักษ์จิต
ขอใช้สิทธิ์ชิดใกล้ด้วยใฝ่หา
ประครองรักด้วยใจใฝ่ศรัทธา
ปรารถนาแต่สุขในทุกวาร
ณ แดนนี้อยู่ไหนก็ไมรู้
หรือจะอยู่ตรง
2752
30
0
หน้าส่วนตัว
