พุด
ในที่สุดโศกสมมุติก็พ้นผ่าน
ทิวากาลราตรีฝันอันสับสน
พิสูจน์ความกล้าแกร่งดวงกมล
ความอดทนคือบทเรียนเพียรพบธรรม
ไม่มีตัวตนว่างเปล่า
ไม่มีเขามีเราร้องร่ำ
ทุกข์สุขผัสสะใดใครทำ
สิ้นระกำไร้สิ้นอยากครอง
ฝึกจิตรู้เหตูไม่มีโลก
มายาโศกสิ้นไปทั้งผอง
สู่เส้นทางธรรมทางทอง
หมายปองทางแท้วิมุติ
เปลือกงามแค่ไหนเท่านั้น
มายาฝันทุกสิ่งสมมุติ
ยึดมั่นถือมั่นยากหลุด
สิ้นสุดหยุดรักใดใด
เห็นแจ้งเฝ้าดูรู้แจ้ง
กระจ่างแจ่มกลางใจไสว
รักมั่นรักมากเพียงใด
ลอกเปลือกใจจากกระพี้
แก่กล้าเพียรพาพบทาง
พบว่างสว่างชาตินี้
เอิบอิ่มงดงามความไม่มี
แหละนี่..คือบุญ...นิพพานนิรันดร์...!
........
1474
1
0
หน้าส่วนตัว
