เสือยิ้มมุมปาก
เคยสงสัยเมื่อครั้งหนึ่งเห็นคนร้องไห้ระคนกับความมืดดำที่รายรอบ
ถามตัวเอง ถามพ่อ ถามแม่ .. เค้าเป็นอะไรกัน ?
- - เสียใจ - -
แม้กระทั่งเสียงหวีดหวิวของใบไม้ก็บอกฉันเยี่ยงนี้
- - ความสูญเสีย - -
พระพุทธองค์ทรงตรัสมิใช่หรือ ? เราไม่เคยเป็นเจ้าของสิ่งใด
รำคาญแต่ก็หวั่นไหวลึกๆ กับการเปลี่ยนแปลง - - ตอนนี้
จากที่เคยมี .. สูญ
แม้วินาทีสุดท้ายจะเอื้อมมือตะกาย..ไขว่คว้า
เพื่อที่จะรู้สึกว่า - - เหมือนกับยังมีอยู่
แบมือ..เศษผงธุลี - - แรงหวิวไหวกลับพรากไปเสียสิ้น
- - ว่างเปล่า - -
.
.
นาทีนี้ .. รับรู้อย่างเต็มแรงต่อวิถีแห่งความสูญเสีย สละ
ใครหนอ ? ช่างโหดร้ายเหลือเกิน
ความมืดดำเบื้
1352
1
0
หน้าส่วนตัว
