ทัดหทัย
เช้าวันที่มีหมอกเคลียดอกไม้
ทุกลมไล้ราวมีดมากรีดผิว
ต้นลมแล้งระย้าช่อล้อลมปลิว
เรียงเป็นทิวทักทายริมรายทาง
คือว้าเหว่แห่งวันอันเหน็บหนาว
บนช่วงก้าวที่ไร้ใครเคียงข้าง
คิดถึงคนเคยปลอบใจบอบบาง
บัดนี้ห่างเกินหวงแม้ห่วงใย
น้ำค้างพรมลมพลิ้วก็หวิวหวาด
จนมิอาจสะกดกลั้นความหวั่นไหว
อยู่ปลายโลกโศกรุมสุมหัวใจ
สะอื้นไห้ทุกคราวลมหนาวเยือน
กี่ปีแล้วหนอเราต้องเหงาหงอย
น้ำตาปรอยมาแต้มจนแก้มเปื้อน
กับคืนวันอ้างว้างรักลางเลือน
ฝันก็เฝื่อนยิ้มก็ฝืนกล้ำกลืนทน
เช้าวันนี้หมอกหนากว่าวันอื่น
น้ำค้างชื้นจนฉ่ำเหมือนน้ำฝน
เป็นเช้าที่หัวใจใครหนึ่งคน
ทั้งมืดมนทุกข์ตรมจมน้ำตา
2848
7
0
หน้าส่วนตัว
