หน้าส่วนตัว
เธอนั่งอยู่คนเดียวมองเกลียวคลื่น
โศกสะอื้นดั่งเจ็บและเหน็บหนาว
สิ้นลำแสงสาดสรวงและดวงดาว
คนใจร้าวครวญคร่ำเพียงลำพัง
ลมกรรโชกหวิวหวั่นคราวฝันร้าย
คงแพ้พ่ายอารมณ์ไม่สมหวัง
คลื่นสาดซัดถาโถมโหมประดัง
คนริมฝั่งเรรวนป่วนฤดี
ฉันแค่คนเดินทางดูห่างเหิน
หากบังเอิญผ่านไปในวิถี
เธอคงช้ำเดียวดายหน่ายชีวี
อยากจะหนีความจริงกลับยิ่งตรม
เธอถามฉัน ทำไม? เมื่อใจเจ็บ
จึงต้องเก็บความทุกข์ไม่สุขสม
อยากปลดปล่อยเรื่
2692
9
0
