โคลอน
มีคุณยายคนหนึ่งอายุแปดสิบกว่า
ลูกชายบอกว่าจะพาเข้ากรุงวันนี้
ไม่ได้ติดต่อลูกคนเล็กมาหลายปี
ยายจึงรู้สึกดีเก็บข้าวของรอ
พอรถแล่นมาถึงป้ายรถเมล์
ลูกชายรีบเสเดี๋ยวผมมีธุระต่อ
แม่นั่งรอตรงนี้แป๊บเดี๋ยวผมจะถ่อ
ไปทำธุระที่ก่อแล้วจะกลับมา
ยายนั่งรอจนพระอาทิตย์ตกดิน
ถูกยุงไรลิ้นรุมไต่ตอมแข้งขา
เหลียวมองทางใดไร้วี่แววลูกยา
ที่ว่าจะกลับมารับแม่กลับไป
อากาศเย็นเยือกจวนพลบค่ำ
ผู้คนเดินย่ำพากันขวักไขว่
แต่ละคนรู้ปลายทางอยู่ที่ใด
ยายนั่งถอนใจอยู่กับความวังเวง
นี่คือบทเรียนหนึ่งของชีวิตยาย
ที่ชีวิตขาดหายเพราะถูกข่มเหง
จิตใจต้องบอบช้ำเพราะลูกตัวเอง
ทอดทิ้งอย่างไม่เกรงความผิดใดๆ
แม่ไม่เคยเ
1447
5
0
หน้าส่วนตัว
