อัลมิตรา
รัตติกาลห่อนไร้ดาวรายล้อม
เพ็ญจันทร์ย่อมแจ่มจ้าเวหาหาว
สวยสล้างเรืองรองผ่องสกาว
ยังเพริศพราวเพียงให้ได้เชยชม
กระพริบพร่างพราวพรายหลากหลายแท้
ชายตาแลยังงามวับวามสม
ประดับห้วงโลกหล้านภาพรหม
ให้รื่นรมย์สมสุขทุกครั้งครา
ผู้ต่ำต้อยอยู่ใต้แสงพรายพร่าง
ฤๅอวดอ้างยึดครองปองใฝ่หา
สูงเกินหมายเอื้อมโอบซบดารา
เพียงไขว่คว้าเพ้อฝันสะท้านทรวง
ต้องเจียมตนทนหนาวรวดร้าวนัก
แจ้งประจักษ์ความจริงสิ่งใหญ่หลวง
ความเหมาะสมสรรพสิ่งจริงหรือลวง
ยากเกินทวงถามไถ่ให้ยืนยง
ครั้นรุ่งแจ้งแสงฉายอุไรแล้ว
คงไร้แววแสงงามตามประสงค์
เดือนดาวเลื่อ
1559
8
0
หน้าส่วนตัว
