ต้นไม้ของอ่วง
ท่ามกลางคืน แสนสุดเหงา เราว้าเหว่
ดั่งทะเล สายฝนพรำ ย้ำเหน็บหนาว
สองแก้มหลั่ง น้ำตาริน ฝนพร่างพราว
โดดเดี่ยวเหงา เศร้าแทรกซึม สลายใจ
ท่ามกลางคืน แสนมิดมืดไร้ดาวพร่าง
หมอกมิจาง คลุมห้องใจ สะท้านไหว
มองรอบข้าง คนเคยเคียง เบี่ยงเบนไป
น้ำตาไหล ไม่มีใคร ใจเดียวดาย
ท่ามกลางคืน ให้หนาวเหน็บ เจ็บมิิสร่าง
ยังอ้างว้าง กลางเตียงกว้าง ไร้จุดหมาย
ฟุ้งความคิด ให้สับสน ทั้งใจกาย
มิวางวาย ปวดรวดร้าว เพียงลำพัง
หนาวสุดหนาว เจ็บแสนเจ็บ ค่ำคืนนี้
ยังคงมี เพียงตัวเรา กับความหลัง
เศร้าสุดเศร้า เหงาแสนเหงา ประดาดัง
ดั่งรักฝัง ผนึกไว้ ในค่ำคืน...
2066
3
0
หน้าส่วนตัว
