29 มีนาคม 2545 12:14 น.
กาดาษ
ฉัน...ที่ผิด
dokkoon
หากรักฉันแล้วมันเป็นความผิด
เธอคิดได้อย่างไรหนอใจหญิง
ในเมื่อใจของฉันนั่นรักจริง
แสนรักยิ่งไม่มีใจเผื่อใครเลย
หากเธอผิดเพราะไว้วางใจฉัน
แล้วใครกันที่เธอไว้ใจได้เอ่ย
ทุกอย่างที่เป็นฉันยังไม่เคย
ปิดบังเธอเลยแม้อย่างเดียว
คงเป็นฉันที่ผิดเองหละใช่ไหม
ที่หัวใจมอบให้นั้นมันแห้งเหี่ยว
มันไม่ใช่อะไรที่ต้องการแม้นิดเดียว
เธอจึงเบี้ยวตัดฉันไปพ้นใจเธอ
เธอไม่เข้าใจ
กาดาษ..
เธอบอกว่า..ที่ฉันโทษว่าตัวเองผิด
เพราะฉันคิดจะจากเธอไปใช่ไหม
จริงๆ แล้วฉันคิดว่าเธอคงไม่รู้อะไร
เพราะที่ฉันโทษตัวเองว่าผิดไป..ก็แค่น้อยใจเท่านั้นเอง
เธอคงไม่รู้เลยสินะว่า..
แม้หัวใจที่เธอให้มา..จะแห้งเหี่ยวสักแค่ไหน
แต่ผู้หญิงอย่างฉันก็รักเดียวใจเดียวไม่เปลี่ยนใจ
ไม่เคยคิดเบี้ยวตัดเธอไป..จากใจฉันเลย
29 มีนาคม 2545 10:19 น.
กาดาษ
ตลอดเวลาที่ผ่านมา
ฉันอาจไม่เคยบอกเธอเลยว่า..รักเธอแค่ไหน
เธออาจรู้สึกว่าฉัน..ไม่เคยทำให้เธอมั่นใจ
แต่ก่อนที่เธอจะจากไป..เชื่อฉันได้ไหม
อยากให้คนไกล..มั่นใจว่ารอ
29 มีนาคม 2545 10:04 น.
กาดาษ
เหม่อมองฟ้าที่มืดลง..น้ำตาร่วงริน
คงไม่มีใครที่จะมาได้ยิน..เสียงน้ำตา
เสียงสะอื้น เสียงร่ำไห้..ของใจที่มันอ่อนล้า
คนที่หัวใจด้านชาอย่างเธอ..คงไม่มีวันได้ยิน
หากมีวันใดทีเธอถูกคนข้างกายของเธอ..ทอดทิ้ง
ฉันบอกได้เลยว่าคนที่ไม่รักใครจริงอย่างเธอ..ก็คงไม่รู้สึกอ่อนล้า
คนอย่างเธอคงไม่เคยเสียใจ..และไม่เคยเสียแม้กระทั่งน้ำตา
เพราะคนอย่างเธอคงไม่เคยเห็นค่า..ของความรักที่แท้จริง
29 มีนาคม 2545 10:04 น.
กาดาษ
เจอเธอทีไร..ก็พยายามทักทายให้เหมือนเพื่อนธรรมดา
ทั้งที่ใจตัวเองก็รู้สึกได้ว่า..เธอมีค่าเกินกว่าสิ่งใด
แต่ก็ต้องพยายามเก็บซ่อนเอาไว้..เพราะไม่อยากให้เธอรู้ว่า
เพื่อนคนนี้คิดกับเธอเกินเพื่อนธรรมดา..กลัวว่าเธอจะเปลี่ยนไป
จึงได้แต่เก็บความรู้สึกที่มีไว้เงียบๆ..คนเดียว
ถึงใจจะห่อเหี่ยว..ก็ต้องแกล้งทำให้เริงร่า
เธอจะได้ไม่สงสัย..ในพฤติกรรมของฉันที่ผ่านมา
ว่าทำไมทุกเวลาที่เธอเหนื่อยล้า..ฉันต้องมาอยู่ข้างเธอ..(ก่อนใครๆ)
29 มีนาคม 2545 10:04 น.
กาดาษ
ถึงเราจะใกล้กันเพียงใด
แต่เธอไม่มีใจให้ก็คงไร้ค่า
ถึงฉันจะอยู่ใกล้เธอแค่ปลายตา
ก็ดูเหมือนว่าไกลสุดขอบฟ้าอยู่ดี
ฉันรู้ถึงฉันจะรักเธอมากแค่ไหน
เธอก็คงไม่คิดมีใจกับฉันคนนี้
จึงทำได้เพียงส่งมอบความรู้สึกดี-ดี
จากใจบอบช้ำดวงนี้ไปให้เธอ
หน้าส่วนตัว
796
