28 มีนาคม 2545 10:04 น.
กาดาษ
นับตั้งแต่วันนั้น..วันที่เธอเดินจากฉันไป
ชีวิตฉันก็เหมือนขาดอะไร..ที่ใจไม่อาจจะลืม
ต้องทนฝืนอยู่ไปวันๆ..นอนหลับฝันก็พลันสะดุ้งตื่น
ไม่รู้กี่คืนต่อกื่คืน..ที่ต้องฝืนหลับไปทั้งน้ำตา
ไม่มีใครที่ทำให้ใจเจ็บ..เท่ากับเธอที่ฉันทุ่มเทให้หนักหนา
แต่สุดท้ายสิ่งที่ได้รับตอบกลับมา..กลับเป็นการจากลาอย่างเลือดเย็น
28 มีนาคม 2545 09:50 น.
กาดาษ
วันนี้อะไร-อะไรก็ดูสดใส
ก็เธอคนไกลกลับมาอยู่ใกล้ๆ ฉัน
คงไม่มีอีกแล้วนะคืนและวัน
ที่ฉันต้องทนทรมานอย่างเดียวดาย
ก็ตอนนี้ฉันมีเธออยู่ใกล้ๆ
จูงมือเดินไปอย่างที่ใจเคยฝัน
มีความรักอีกทั้งความผูกพัน
คอยเติมเต็มช่องว่างระหว่างใจ
28 มีนาคม 2545 09:50 น.
กาดาษ
พยายามแล้วที่จะไม่รักเธอ
แต่ใจก็ยังพลั้งเผลอจนห้ามไม่ไหว
ไม่อาจจะฝืนและหักห้ามหัวใจ
ทั้งที่รู้ว่ารักไปก็ไม่ได้อะไรคืนมา
มีแต่เจ็บช้ำและเสียใจเปล่า-เปล่า
แต่ใจเหงา-เหงาดวงนี้ก็ยังทนไหว
แม้รักครั้งนี้เธอจะไม่เห็นค่าอะไร
ฉันก็ยังดีใจที่ครั้งหนึ่งเคยได้..รักเธอ
27 มีนาคม 2545 16:04 น.
กาดาษ
ตื้นตันที่สุดเลยรู้ไหม
ที่คนของหัวใจกลับมาในวันนี้
พร้อมกับถ้อยคำที่แสนดี
ว่าคิดถึงฉันคนนี้จนหมดหัวใจ
อยากจะกระโดดเข้าไปกอด
แล้วหอมเธอซักฟอดใหญ่ๆ
แต่ก็ต้องยับยั้งเอาไว้
เมื่อเห็นแววตาใสๆของน้องชายตัวดี
ทำได้เพียงเดินเข้าไปใกล้ๆ
แล้วกระซิบเบาๆจากหัวใจว่าฉันคนนี้
ก็คิดถึงเธอมากเหมือนกันนะคนดี
เพราะใจดวงน้อยนี้ ยกให้เธอไปแล้วทั้งใจ
27 มีนาคม 2545 12:00 น.
กาดาษ
เมื่อเจอกับเธอวันนั้น
ใจฉันก็เพ้อฝันหวั่นไหว
วัน-วันไม่เป็นอันทำอะไร
ได้แต่ปล่อยใจล่องลอยไปหาเธอ
เพื่อนบอกฉันคงเป็นเอามาก
ดูจากที่ฉันนั่งพร่ำเพ้อ
แถมกลางคืนยังนอนละเมอ
เรียกแต่ชื่อเธอตลอดคืน
เพราะเธอคนเดียวเลยรู้ไหม
ที่ทำให้ฉันต้องเป็นอย่างนี้
จะลงโทษเธออย่างไรดี
ยึดหัวใจทั้งหมดที่เธอมีเลยเป็นไง
หน้าส่วนตัว
525
