ผมพาตัวเองมาถึงผับเล็กๆ แห่งหนึ่งที่เมื่อก่อนผมเคยมาเที่ยวกับเพื่อนฝูงบ่อยจนรู้ที่รู้ทางดีได้อย่างไรไม่ทราบ มันเศร้าเสียใจ หมดแรงที่จะทำอะไรต่อมิอะไร อึดอัดจนแทบระเบิด ผมจะจัดการอย่างไรกับตัวเองดี ผมจะปล่อยให้มันเป็นอย่างนี้ต่อไปโดยขอเป็นเพื่อนกับเธออย่างนี้ต่อไปส่วนผมก็มีทางของผมเองดีหรือเปล่า ความคิดนับล้านผ่านเข้ามาในหัวผมจนจับต้นชนปลายไม่ถูก สับสนหาทางออกไม่ได้
ผมกินเหล้าไปแก้วที่เท่าไรก็จำไม่ได้เพราะมันมากเหลือเกิน พยายามกินจนกว่าจะลืมเธอแต่ยิ่งกินกับเหมือนยิ่งจำยิ่งตอกย้ำความทรงจำและภาพต่างๆ เกี่ยวกับเธอ รู้ตัวเลยว่าน้ำตาไหลออกมาแต่ผมบังคับให้มันหยุดไหลไม่ได้ ผมคงดูไม่ได้แล้วล่ะตอนนี
815
0
0
หน้าส่วนตัว
