นึกถึงคำพูดของนักเดินทางรุ่นก่อนๆ ที่จำชาวเขามาบอกว่า เดินขึ้นดอยสูงให้มองดูที่เท้า เป็นอุบายง่ายๆ เพราะเมื่อไหร่ที่เราเงยหน้ามองขึ้นไปเห็นหนทางที่สูงชันก็จะเกิดอาการท้อหมดเรี่ยวหมดแรงไปเสียก่อนหรือ ดอยสูงเพียงใดก็ไม่ไกลเกินไปกว่า 2 เท้า เส้นทางขากลับได้พิสูจน์คำพูดนี้แล้วว่าเป็นจริง
ผมนั่งลงเหยียดขากับพื้นทันทีที่มาถึงที่ราบบนยอดภู ท้องฟ้าเริ่มมืดบริเวณขอบฟ้ามีสีแดงระเรื่อแสดงว่าพระอาทิตย์ลับเหลี่ยมเขาไปแล้ว เพียงครู่เดียวหญิงสาวทั้ง 4 พร้อมกระเป๋าและขาตั้งกล้องก็ค่อยๆ ทยอยเดินตามกันขึ้นมา บางคนไม่ทันได้หยุดพักเมื่อเห็นลำแสงสีแดงจับที่ขอบฟ้าก็พากันเดินหายไปเพื่อหามุมถ่ายภาพแสงสุดท้ายของว
40
0
0
หน้าส่วนตัว
