ชั้นเตือนแกด้วยความรัก
ชั้นพูดด้วยความปรารถนาดีและเป็นห่วง
ชั้นรู้อยู่แล้วว่า ตัวเองไม่ดีพอที่จะสอนหรือเตือนใคร
แต่อย่างน้อยที่สุด ... สิ่งที่ชั้นเตือนแก ก็มาจากแง่มุมที่เหลวแหลกของชีวิตชั้น
และแม้ว่ามันจะแหลกเหลวเพียงใด แต่แกน่าจะจำได้ ... ชั้นพอใจและภูมิใจในสิ่งที่ชั้นเป็น
และชั้นเห็นคุณค่าในสิ่งๆนั้น แม้ว่าแกจะมองว่ามันไร้ค่าและต่ำต้อย
มันอาจเป็นอย่างนั้น ... ชั้นอาจจะไร้ค่า แต่ชั้นก็ไม่อยากให้แกทำตัวไร้ค่าโดยที่แกไม่เคยรู้ตัวในสิ่งที่กำลังทำ
ชั้นเห็น จึงได้พูดออกไป ... ก่อนที่สักวันแกจะเสียใจและนึกสมเพชในสิ่งที่ทำ
ไม่อยากให้แกต้องลิ้มรสความรู้สึกนั้น ... แบบที่ชั้นเ
2146
1
0
หน้าส่วนตัว
