เรื่องสั้น นิยาย - ตามใจคนเขียน

เธอ คนที่ใจคงไม่ลืม

เสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะจากกลุ่มเด็กสาวที่อยู่ในชุดนิสิตประมาณ 3-4 คนดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบยามเย็น ตะวันค่อยเก็บแสงเรืองรองที่ส่องสาดเตรียมตัวอำลาขอบฟ้า เมื่อเด็กกลุ่มนั้นเดินมาใกล้ตึกสีขาวหม่น หนึ่งในนั้นมองขึ้นมาบนตึกแล้วสะกิดเรียกเพื่อน ทันใดเสียงพูดคุยดังก็จางหาย กลายเป็นเสียงซุบซิบเบาๆ แทน
"รัน เห็นยัง นี่ไงพี่คนที่เราชอบ" เด็กสาวผมหยิกประบ่าพูดพลาง ทำสัญญาณให้เพื่อนเงยหน้าไปบนตึกเรืยน
"คนไหนเหรอ ว่าน" เด็กสาวที่ชื่อรันทำหน้างงเมื่อมองขึ้นไปที่ระเบียงตึกชั้นสอง เห็นเด็กผู้ชายเดินมาเป็นกลุ่ม
"คนที่ขาวๆ ที่เดินอยู่ข้างหน้าไง" เสียงตอบจากว่านเกือบเหมือนเสียงกระซิบ

ขณะนั้นที่ทั้งกล				
 1891    4    0