สมภพ แจ่มจ้นทร์
กำมะหยี่สีเขียว...
ผมสูดลมหายใจเข้าไปจนเต็มปอด
สดชื่น...หอมดี... และหอมมากๆ
หนึ่งสัปดาห์ของการเป็นประชากรแฝงในเมืองนี้
ผมไม่รู้จักใครเป็นการส่วนตัวจะรู้จักก็แต่พนักงานห้าหกคนในที่ทำงานของผม
และก็มีอาของผมคมเดียวเท่านั้นที่พักอาศัยอยู่ด้วยกัน หลังเลิกงาน
ซึ่งเป็นเวลาว่างของผม นอกจากการอ่านหนังสือแล้วเวลาว่างส่วนที่เหลือของผมจะมีกิจกรรมอะไรอีกเล่า
ผมตั้งคำถามให้ตัวเอง
“โทรศัพท์คุยกับเพื่อน” ก็ไม่รู้จะคุยอะไรกันมากมาย
“อินเตอร์เน็ต” ไร้ซึ่งสัญญาณ
“3G” ไม่ต้องพูดถึง
“ปั่นจักรยานเที่ยว” คือคำตอบที่ตามมา
เมื่อผมเหลือบไปเห็นจักรยานญี่ปุ่น ที่ย่าของผมฝากมาให้ ดังนั้นแล้วเย็นวันหนึ่งในช่วงหล
2564
0
0
หน้าส่วนตัว
