ตอนจบ
Parinya
ยิ้มให้กับความว่างอย่างเหงาเหงาภาพวันเก่าย้อนมาไม่กล้าเขียนเป็นภาพฝันวันวานคนอ่านเอียนจึงวนเวียนเปลี่ยนภาพทราบในใจสบตากับความว่างพลางยิ้มปร่าคล้ายน้ำตาหล่นแถมบนแก้มใสมีเพื่อนเป็นความว่างที่กว้างไกลเพื่อนที่ไม่ออกห่างทิ้งร้างกันนั่งเงียบเงียบอยู่ใกล้ใกล้ข้างกายก่อนขออย่าเพิ่งรีบร้อนนอนในฝันยังไม่มีที่สักแปลงพอแบ่งปันข้างในนั้นฝันเก่าเขายังครองอยากขอเก็บเอาไว้ให้จิตอุ่นความเคยคุ้นอุ่นสุขเต็มทุกห้องไม่อยากลบเวลานาทีทองไว้นั่งมองรอยฝันแห่งวันวานเก็บเอาไว้ให้จิตหวนคิดถึงใครคนหนึ่งที่เคยเอ่ยคำหวานว่า"คิดถึงคงไม่หาย"คลายตามกาลเคยคิดค้าน" หากใจเราไม่คลาย"ถ้ามีใจผูกพันกันลึกซึ้งความคิดถึงตรึงใจคงไม่หาย
หน้าส่วนตัว
วันเกิดสมาชิก
สมาชิกใหม่
สมาชิกเขียนเยอะ
3115
11
