ขึ้นคาน เพราะการคอย
วิสกี้ เลอ ฟองเบียร์
ผ่านหนาวร้อนนอนอดทนกี่ฝนฟ้า
จนตีนกากรีดแก้มแกมรอยเฉา
รอยยิ้มยับเหมือนสะท้อนคราอ่อนเยาว์
ว่าชายหนึ่งวอนเว้าให้เฝ้าคอย
มาผูกบ่วงดวงใจก่อนไกลจาก
ด้วยลมปากหวานฉ่ำเหมือนน้ำอ้อย
ร่างสัญญาว่าด้วยรักอันหลักลอย
ทิ้งแหวนน้อยรัดนิ้วนางก่อนห่างไกล
ทุกวันนี้แหวนน้อยของอ้ายนั้น
คอยปิดกั้นไม่ให้สนชายคนไหน
ใช่รัดนิ้วแหวนนั้นมันรัดใจ
รัดตัวนางนี้ไว้รอพี่ชาย
จนฝนสาดแดดส่องมองกระจก
ช้ำในอกเห็นรูปใจวูบหาย
รอพี่จนความชรามาเยือนกาย
เริ่มจะหมดความหมายแห่งความงาม
นับแต่นี้เป็นต้นไป ขายไม่ออก
ผมเริ่มหงอกจากหนึ่งเส้นเป็นสองสาม
รอยย่นยับนับวันมันลุกลาม
เกินจะห้ามจะต้านทานกาลเวลา
ตำรวจครูลูก
หน้าส่วนตัว
วันเกิดสมาชิก
สมาชิกใหม่
สมาชิกเขียนเยอะ
5265
4
