เห็นแววตา คุณเศร้า ใจเจ้าเอ๋ย เจ็บจริงเอย ในอก ตระหนกขวัญ เอื้อมมือหมาย ปลุกปลอบ มอบจำนรรจ์ ชะงักงัน มิควร ปั่นป่วนใจ อันเราเป็น เพียงหญิง ยิ่งตระหนัก ถึงจะรัก ร้อยเรียง สักเพียงไหน มิอาจเอื้อม หยิบสั่ง ได้ดั่งใจ เก็บเอาไว้ พรายแพรว แค่แววตา ลมทะเล วอนบอกดาว สกาวพร่าง บนฟ้ากว้าง เป็นสื่อ กระพือไหว บอกเขาที มีคน แอบใส่ใจ แสนห่วงใย อย่าเศร้า เหงาอีกเลย
หน้าส่วนตัว
วันเกิดสมาชิก
สมาชิกใหม่
สมาชิกเขียนเยอะ
798
17
