คนกุลา ..ที่อาลัย
ศรีสมภพ
จะให้กล่าวถึงเราวันเผาศพ
ให้เคารพหรือว่ามาเหยียบย่ำ
จะถ่มน้ำลายรดหรือจดจำ
การกระทำในวันนี้.....จะชี้ทาง
บทท้ายที่คร่ำครวญสำนวนหนึ่ง
สัมผัสซึ้งถึงนิยามคำเขาร่าง
ไม่คาดฝันมั่นหมายจะวายวาง
คงสุดทาง สุดวิถีที่จะอยู่
คนกุลา คนนั้นหนามาแต่ไหน
เขาเป็นใครไหนกัน นั่นไม่รู้
ย้อนความหลังครั้งหนึ่งซึ่งมาสู่
เขาก็อยู่บ้านหลังนี้หลายปีแล้ว
งานโคลงฉันท์กาพย์กลอนเขาก่อนนี้
บอกวิถีที่หลากหลายตั้งใจแน่ว
เป็นกวีนักเดินทางผู้สร้างแนว
ที่พราวแพรวดั่งครูกลอนอักษรกานท์
ดาวดวงหนึ่งซึ่งสุกใสในฟากฟ้า
ทอแสงจ้ายามราตรีที่กรายผ่าน
นับแต่นี้.. คงไร้ดาวพราวตระการ
เมื่อมืดม่านมรณา.. มาปิดบัง