สาวสามหมอก
สุนิพนธ์
เหม่อมองม่านเมฆมัวสลัวหม่น
เหมือนดั่งคนสูญสิ้นถวิลหวัง
คนเคยรักทักทายกลายเป็นชัง
จำต้องนั่งซบสะอื้นกลืนน้ำตา
ลมเหนือล่องเลยผ่านเช่นวารเก่า
ที่สองเราแรกพบเริ่มคบหา
ทุ่งบัวตองงดงามอร่ามตา
ยังซึ้งค่ายืนยงความทรงจำ
วัดพระธาตุกองมูคู่เมืองหมอก
ธูปเทียนดอกบูชาค่าเลิศล้ำ
อธิษฐานรักรื่นมิคืนคำ
น้อมจิตนำธรรมทานร่วมงานบุญ
เพลินเที่ยวชมชนเขาเผ่ากระเหรี่ยง
เดินคู่เคียงหมู่บ้านร้านใต้ถุน
หญิงคอยาวสาวงามนามละมุน
ห่วงคอหนุนสวมใส่ให้แปลกปลอม
ประทับจิตติดใจไมตรีต้อง
จนเราสอง มองหมาย กายหล่อหลอม
ประสานรัก ร่วมเรียง เคียงพะยอม
ด้วยใจพร้อม เพียงฝัน อย่างมั่นคง