เหมือนนกน้อยที่บินหลงฝูง ผ่านเข้ามาในสภาพแวดล้อมที่แปลกใหม่
ถวิลหาผู้คุ้นเคยท่ามราตรีมืดมิด เมื่อไหร่จะได้พบพาน
ตัวสั่นเทาท่ามกลางความมืด ไร้อ้อมกอดอันอบอุ่น ไร้อ้อมแขนที่ปกป้องภัย
สายตาเริ่มหริบหรี่พร่ามัว  คราบใสๆของหยาดน้ำตายังติดอยู่ข้างแก้ม
ร่างกายเริ่มชาแข็งไปทีละน้อย  ในความฝันคล้ายดั่งได้โบยบินกลับสู่ร่วงรัง และถิ่นกำเนิด

ตะวันทอแสงอีกแล้ว  สรรพชีวิตเริ่มต้นวันใหม่ด้วยความเริงร่า

เด็กเอ๋ย..เด็กน้อย..
วันใหม่ของเจ้าไม่มีอีกแล้ว.ร่างที่ทอดแน่นิ่ง..ลมหายใจที่โบยบินในยามค่ำคืน
หลับเสียเถิดเจ้า...หลับให้เป็นสุข..ขอให้เจ้าเข้าไปสู่ความฝันอันเป็นนิรันดร์

เมื่อไหร่สงครามจะสิ้นสุ