มายา(ไร้ตัวตน)
เขาเป็นแค่แม้เงาที่เฝ้าหลง
ใจพะวงหลงหาน้ำตาไหล
ไม่เคยพบเคยพานคนห่างไกล
แต่แล้วใจแอบฝากรักร่วมภักดี
เป็นแค่คนที่ผ่านมาด้านหน้า
แม้นานมาไม่เคยจักหมองศรี
เป็นแค่เงารอยช้ำพร่ำทวี
เป็นคนที่ไม่รู้จักกลับรักเธอ
เธอเป็นต้นฉันเป็นดอกย้ำยอกจิต
รักไม่ผลิใบบานดั่งพานเผลอ
เขาไม่เคยเห็นเราที่ละเมอ
คนที่เพ้อกลับอ่อนใจใช่หนีมา
วันนี้แทบขาดใจเหมือนใจขาด
อนุมาตรวางวัดสุดจัดหา
จะร่ำร้องบอกไปสุดพรรณา
แล้วคนบ้าที่ไหนเขาจะเฝ้าคอย
หากฉันเป็นแค่มายาไม่ว่าหรอก
ใจเคยบอกกับตัวหากลัวไม่
ร่ำร้องเรียกเธอจ๋าสัญญาใจ
แต่ก็ไม่มีวันจรดรันทดทรวง
ฉันจากเธอมาแล้วคงเข้าจิต
ถูกหรือผิดเปลี่ยนไปหนอใจหว