ฤกษ์
สายฝนหลั่งไหลล้นสายชลเชี่ยว
ระลอกเกลียวหมุนม้วนทวนกระแส
ต้นไม้ใหญ่เสาเรือนลอยเป็นแพ
หมดทางแก้อุทกภัยหวนไห้ครวญ
เหมือนหัวอกของฉันมันกลัดหนอง
เจิ่งเนืองนองเพราะรักหักผันผวน
ตั้งความหวังแน่วแน่กลับแปรปรวน
ชีพเซซวนลอยล่องคลองน้ำตา
ใบไม้โรยล่วงแรงลม ลอยลงซบซม
ดินซึมซับน้ำกร่ำไอ
หมอกม่านครอบคลุมกลุ่มใบ นิ่งหยุดกวัดไกว
ลากิ่งทิ้งใบกระจาย
ร่างใกล้แตกแยกทำลาย อยู่อย่างซังตาย
เช่นไม้ไกล้ม้วยด้วยลม
วันคืนเคยชื่นเคยชม เคยดอมเคยดม
กลับต้องอำลาอาลัย
ไม่คิดถึงบ้างอย่างไร หากยังเดียวดาย
หวนมาให้ปรับรับขวัญ....
1360
8
0
หน้าส่วนตัว
