แก้วประเสริฐ
มองภาพลักษณ์พลันสำนึกจิตระลึก
พินิจตรึกใจมองลองค้นหา
ความแก่นแท้ผ่านไปเวียนมา
เพื่อจะหาความสล้างสร้างอารมณ์
นึกถึงวัยหนุ่มสาวเฝ้าหลงรูป
ที่แสนผูกความใคร่จนไหลหลง
เพน้าพะนอความรักมิได้ปลง
เพราะหลงใหลความงามแม่ทรามเชย
วันและคืนตื่นขึ้นมาผวาจิต
ใจนั้นคิดถึงนวลนางแม่เจ้าเอ๋ย
อรชรอ้อนแอ้นสวยจริงไม่เคยเลย
ที่จะปล่อยตัวสุดเชยให้ได้ชม
แม้นตัวเราก็เถอะแต่งตัวเพื่ออวดโฉม
เพื่อเล้าโลมโฉมอนงค์ตามเหมาะสม
หวีผมเผ้ากระตุกผมย้อยสร้างอารมณ์
เพื่อให้นวลอนงค์หลงเสน่ห์ในตัวเรา
อนิจจาความเปลี่ยนแปรของชีวิต
ที่ลิขิตไปตามธรรมชาติเสียเราเขา
หน้าส่วนตัว
1405
9
0
