ปลายตะวัน
ใจเคยโศก ดังโลกเคล้า เศร้าผสม
รอยระทม เทียมเทียบ สุดเปรียบหมอง
รอยร้าวรัก ปักทรวง เป็นบ่วงจอง
ที่คาดคล้อง ดวงจิต มานิตย์นาน
จึงมิกล้า เอ่ยพร่ำ คำว่ารัก
เพื่อสลัก ฤดีเจ้า เว้าหวามหวาน
มิกล้าเอื้อน มธุรส เพียงจดจาร
ทรมาน กลืนกล้ำ แทบช้ำวาย
เกรงเจ้าเบือน เลือนร้าง ห่างวิถี
เกรงน้องพี่ จะระอา แล้วลาหาย
เกรงว่านุช สุดสิ้น สวาทวาย
เกรงว่ากลาย คล้ายจัก รักข้างเดียว
จึงเพียงมอง ปองเพียงตา ผวาหวั่น
รอสักวัน ที่ใจเจ้า เฝ้าเฉลียว
เพียรทอรัก ถักไย ให้เป็นเกลียว
คล้องก้อยเกี้ยว เกี่ยวน้องไว้ ไม่คลาดคลา
3365
9
0
หน้าส่วนตัว
