เพียรเฝ้าถามตามหาเธอทุกแห่ง ทุกหลักแหล่งแห่งหนที่เคยรู้ ไกลสุดไกลก็ยังตามไปแลดู ให้ได้รู้เธอจ๋าอยู่แห่งใด ใครเล่าใครเคยเฝ้าพเน้าพนอ ทั้งออดอ้อนพรอดรักรำพันใจ แต่เธอไปเงียบหายแสนอาลัย กลับเมื่อไรเธอเอยรีบกลับมา พี่ปวดร้าวระทมอกตรมเศร้า ทั้งข้าวเช้าข้าวเย็นไม่อยากสน สุดหมองหม่นเรียกหาแต่หน้ามล ต้องผจญอมทุกข์อยู่ร่ำไป พี่ทั้งโทรทั้งแมสเซสส่งเรียกเธอ เสียงหลงเพ้อเธอจ๋าพี่รออยู่ ทำไฉนใจดำนะโฉมตรู แต่คุณครูไม่รู้อยู่แห่งใด