sodasasa
กับเรื่องราว ในคืนวัน มันหนักหนา
กี่ครั้งครา ต้องแบกรับ นับหมื่นแสน
ต้องเจ็บปวด สักเท่าใด ในดินแดน
ช่างแร้นแค้น แสนขุ่นเคือง ในเมืองคน
กี่พันครั้ง ที่อ่อนแรง ในแสงมืด
ช่างเย็นชืด หวั่นไหว ใจสับสน
เหนื่อยเหลือเกิน ต้องเดินอยู่ กลางหมู่คน
แสนวกวน หนทางออก บอกไม่มี
มันตรงข้าม กับเมื่อก่อน ตอนมีแม่
กับเพียงแค่ รอยข่วน ไม่ด่วนหนี
รีบเข้ามา เช็ดแผลเล็ก เสกมนต์มี
ให้ลูกนี้ หายเจ็บแสบ แทบโดยไว
จะอ้อนฟ้า อ้อนดาว คราวหนุนตัก
ให้ลูกรัก หายเศร้า คราวหมองไหม้
จะคอยปลอบ ประโลมขวัญ ในทันใด
ให้ยาใจ หายเจ็บ ไม่เก็บจำ
แต่วันนี้ ไม่มีตัก อันรักอุ่น
พร้อมเจือจุน ความเจ็บ ไม่เก็บซ้ำ
แก้มท
986
7
0
หน้าส่วนตัว
