หน้าส่วนตัว
สายลมเย็นแผ่วผ่านลานโล่งกว้าง
สำผัสร่างคนหมองครองความเหงา
ยามอาทิตย์ลับลาฟ้าซึมเซา
ม่านสีเทาคลี่กางระหว่างวาร
กลั้นอารมณ์ขมร้าวคราววิบัติ
ถูกซ้ำซัดคล้ายกรรมตามล้างผลาญ
ต้องเจ็บปวดเรือนกายแทบวายปราณ
เซซังซานซ่อมร่างอย่างทุรน
ล่วงเวลานานเดือนที่เคลื่อนคล้อย
บาดแผลค่อยคลี่คลายหายสับสน
แม้ลำบากตรากตรำจำยอมทน
จนหลุดพ้นความพิการผ่านล่วงไป
กลับมาพักผ่อนกายในบ้านทุ่ง
อารมณ์พลุ่งพรูพรั่งความหวังใหม่
ที่เคยเลือนเพื่อนพ้องผองกลอนไทย
คงจะได้เยี่ยมเยือนเหมือนเคยมา.
1294
10
0
