เคยบ้างไหมให้ข้างในฤทัยนี้ รู้สึกมีที่แสนกว้างสุดทางหา เก็บทั้งสุขทุกข์ปะปนผจญมา จนเกินกว่ามาย้อนจับนึกนับตรอง ยามเมื่อสุขปลุกให้ยิ้มอุ่นอิ่มหน้า มองโลกาน่าโอบเอาเป็นเจ้าของ รักทุกสิ่งยิ่งกว่าเคยไม่เฉยมอง อยากจับจองครองไว้มิให้กลาย ส่วนยามทุกข์ปลุกอย่างไรให้ใจตื่น แดดสดชื่นรื่นไม้งามเมื่อยามสาย ยังมองเห็นเป็นเมฆดำครอบงำกาย อยากชึพวายหายลาลับไม่กลับยืน ใจที่ทุกข์สุขคลุกเคล้าของเรานี้ เปรียบเหมือนมีที่ร้อยรัดสุดขัดขืน ให้เวียนว่ายตายเกิดกันทุกวันคืน อาจแช่มชื่นฝืนใจบ้างปล่อยวางเทอญ
810
10
0
หน้าส่วนตัว
