สายลมยามหนาวพาหนาวเหน็บ พัดปลิวความเจ็บของฉันห่างหาย แล้วก็พัดกลับเข้ามาปะทะกาย เมื่อลมหมดมันยังไม่คลายอยู่กับฉันตลอดกาล ความร้อนนั้นช่างแผดเผา เอาความสุขของเราระเหยไปไหน เหลือแต่รอยแดงช้ำที่ยังอยู่เรื่อยไป คงอีกนานกว่าจะรักษามันหายแผลเป็น สายฝนโปรยปรายยามเมฆมา ความเหงาเข้ามาหาได้อย่างไร อาจเป็นเพราะมันมาแต่เธอไป แล้วนำตาฉันหลั่งไหลดังฝนโปรย
1158
1
0
หน้าส่วนตัว
