เมธาวีรำลึก
กาลปวสาน
รักนางแล้วไม่แคล้วชั่วฟ้าดินสลาย
มิเสื่อมคลายกำจายรักของนางไว้
เพราะกวีต่ำต้อยคอยมอบหัวใจ
เอาไว้ให้แก่นางในทรวงอกเดียว
หวั่นตานางพรูพร่างแรงความฝัน
วารวันปันประกายล้างความเปลี่ยว
หลงรักนางสลักใจไว้นางเดียว
ไม่แลเหลียงนางใดให้หมองหม่น
ประหนึ่งดาวดวงหนึ่งพึงใฝ่หา
จนครวญคราโหยหาสุดฟ้าพ้น
โดยคิดถึงในคำนึงต้องจำทน
อยู่บนฟ้าเกินเอื้อมพ้นจากราตรี
เดิมอาศัยโลกมืดมนแสนอ่อนล้า
จนวันฟ้าสว่างพร่างทั่วรวี
เพราะประสบพบรักนางครานี้
ตราบในห้วงนาทีปีจวบเดือน
ฝังภาพนางไว้ข้างในดวงจิต
แนบสนิทในคำนึงมิรางเลือน
คิดถึงเธอดั่งว่าเธอเสมอเสมือน
ดาวและเดือนไม่เลือนแสงกลางห้วงใจ
2546
1
0
หน้าส่วนตัว
